بررسی و مقایسه چهار روش سبک های معماری نرم افزار

بررسی و مقایسه چهار روش سبک های معماری نرم افزار

سعید شیخی1

1) دانشجوی کارشناسی ارشد کامپیونر گرایش نرم افزار ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد گرگان ، ایران -

کد IOI مقاله : XYCZ-AAKFF
محل انتشار : کنفرانس بین المللی مهندسی و علوم کاربردی(iceasconf.com)
چکیده :
    با گسترش روزافزون دامنه تقاضاهای کاربران کامپيوتر و به دنبال آن اندازه سيستم های نرم افزاری، ديگر روش ها و سبک های کلاسيک توليد نرم افزار، پاسخ گوی اين نيازمندي ها نبوده اند. در دنيای امروز، طراحی يک نرم افزار موفق تنها انتخاب و يا ايجاد ساختمان داده های مناسب و الگوريتم های کارآمد نيست. حجم نرم افزارهای تجاری سالهای اخير، مهندسان نرم افزار را بر آن داشته که برای غلبه بر پيچيدگی های حاصل از اين حجم بالا، به دنبال تکنيک های استفاده مجدد از نرم افزار و روش های Component-based بروند. علی رغم تمام نکات مثبتی که در استفاده از اين روش ها وجود دارد، بايد به اين نکته هم اشاره کرد که مشکلات و مسائل جديدی نيز به همراه اين ديد نوين، پا به دنيای نرم افزار گذاشته اند: در يک سيتم نرم افزاری بزرگ که متشکل از اجزای گوناگون خواهد بود، نحوه سازماندهی و ارتباطات اين اجزا با يکديگر چگونه باشد تا نيازمندی های تعيين شده برای نرم افزار برآورده شوند ؟ پاسخ به اين پرسش، وظيفه اصلي معماران نرم افزار است. با توجه به اهميتی که معماری نرم افزار در مهندسی نرم افزار روز دنيا پيدا کرده است، در اين مقاله سعی خواهيم کرد چهار روش از روش ها و سبک های موجود و متداول معماری نرم افزار را بررسی کرده، مزايا و معايب هر کدام را بيان کنيم و به اين مسئله بپردازيم که هر سبک، مناسب کدام کلاس از نرم افزارهايی است که امروزه توليد و روانه بازار می شوند.

کلمات کلیدی : معماری نرم افزار سبک معماری سبک های معماری نرم افزار