بررسی سامانه های غیر فعال خورشیدی در معماری تاریخی اصفهان
بررسی سامانه های غیر فعال خورشیدی در معماری تاریخی اصفهان
منیره داوری دولت آبادی1 افروز رحیمی آریایی2
1) دانشجوی کارشناسی معماری داخلی، آموزش عالی سپهر اصفهان
2) مربی آموزش عالی سپهر اصفهان، گروه معماری؛ دانشجوی دکترای معماری، دانشگاه آزاد اسلامی شهرکرد.
کد IOI مقاله
:
XYCZ-AAKFK
محل انتشار :
کنفرانس بین المللی مهندسی و علوم کاربردی(iceasconf.com)
چکیده :
استفاده از انرژی های تجدید پذیر همچون انرژی حاصل از تابشِ خورشید، یکی از بهترین راه ها، جهت کاهش استفاده از انرژی های تجدیدناپذیر است. از آنجا که غالب ساختمان های بومی اصفهان به گونه ایی طراحی شده اند که نیاز های گرمایشی، سرمایشی و نور رسانی در آن ها به صورت طبیعی و همساز با اقلیم تامین گردد، می توان با شناخت و استفاده مجددا از این ترفندها، میزان استفاده از تجهیزات گرمایشی و سرمایشی و به دنبال آن استفاده از انرژی های تجدیدناپذیر را به حداقل ممکن رساند. لذا هدف این پژوهش، بازشناسی و معرفیِ دستاوردها و تجربیات ارزشمندی است که معماران بومی در آثار اصفهان جهت بهره گیری از انرژی خورشیدی مد نظر داشته اند. این پژوهش به صورت تاریخی، توصیفی تحلیلی برمبنای دو روشِ میدانی و کتابخانه ای انجام شده است. طی بررسی های صورت گرفته سامانه های غیرفعال خورشیدی در معماری بومی اصفهان به طور عمده در جهت تولید گرما در زمستان، کاهش گرما در تابستان و استفاده از روشنایی بوده است. همچنین بسیاری از، اصولِ سامانۀ غیرفعال خورشیدی در این آثار، من جمله توجه به جانمایی، جهت گیری، عناصر فضایی و کالبدی بنا، قابلیت معاصر سازی و استفاده مجددا در طرح های جدید را هم دارند.
کلمات کلیدی : سامانه های غیر فعال خورشیدی انرژی خورشیدی اقلیم و معماری اصفهان