اثربخشی آموزش زندگی خانواده بر تاب آوری و رضایت زناشویی زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اصفهان

اثربخشی آموزش زندگی خانواده بر تاب آوری و رضایت زناشویی زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اصفهان

محبوبه رضایی1 علی اصغر رحیمی رضایی2 محمد ابراهیمی3

1) کارشناس ارشد روانشناسی بالینی دانشگاه آزاد اسلامی اصفهان(خوراسگان)، گروه روانشناسی، اصفهان، ایران
2) دانشجوی دکترای تخصصی مشاوره دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم وتحقیقات تهران، ایران
3) کارشناس ارشد مشاوره دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات کرمانشاه، ایران

کد IOI مقاله : XYDB-AFDFE
محل انتشار : کنفرانس بین المللی پژوهش های در علوم رفتاری و اجتماعی(icrbs.com)
چکیده :
    هدف کلی از انجام این پژوهش اثربخشی آموزش زندگی خانواده بر تاب آوری و رضایت زناشویی زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اصفهان بود. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی مي‌باشد. براي به دست آوردن داده‌هاي مورد نیاز پژوهش از طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل استفاده شده است. جامعه پژوهش کلیه زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اصفهان که از تیرماه تا پایان شهریورماه 1393 مراجعه نموده بودند مي‌باشند. نمونه آماری دو گروه 15 نفری بود که به صورت تصادفی انتخاب و در دو گروه آزمایش و گواه گمارده شدند. جلسات آموزش مهارت‌هاي زندگی در پنج حیطه شامل (اطلاعات خانواده و ازدواج، مهارت‌هاي حل تعارض، مهارت‌هاي گفتگو، نقش‌هاي جنسیتی و مهارت‌هاي فرزندپروری) طی ده جلسه دو ساعته برگزار شد. کلیه زوجین قبل و بعد از اجراي متغیر مستقل (آموزش زندگی خانوادگی) پرسشنامه 47 سؤالی رضایت زناشویی انریچ (1989) با 11 زیر مقیاس (رضایت زناشویی، موضوعات شخصیتی، ارتباط، حل تعارض، نظارت مالی، فعالیت‌هاي مربوط به اوقات فراغت، روابط جنسی، بستگان و دوستان، جهت گیری عقیدتی، فرزندان و فرزندپروری، تحریف آرمانی) و پرسشنامه 25 سوالی تاب آوری کانر و دیویدسون (2003) با 5 زیر مقیاس (حس توانایی فردی، مقاومت در برابر تاثیرات منفی، پذیرش مثبت تغییر، اعتماد به غرایز فردی، حس حمایت و امنیت اجتماعی، ایمان روحانی و رویکرد عمل گرایانه به روش‌هاي مشکل گشایی) را تکمیل کردند. سپس هر فرضيه با استفاده از روش تحليل کوواریانس چند متغیری مورد بررسي قرار گرفته است. یافته های پژوهش نشان داد که اجرای برنامه آموزش زندگی خانواده بر رضایت زناشویی و تاب آوری زوجین اثر مثبت معنادار دارد (05/0 <P). با استفاده از یافته های بدست آمده می توان چنین نتیجه گرفت که به کمک برنامه و مدل آموزش زندگی خانوادگی در پژوهش حاضر، مي‌توان ویژگی‌هاي مربوط به تاب آوری و همچنین رضایت زناشویی زوجین را تغییر داد. بدین معنا که افزایش تاب آوری و رضایت زناشویی زوجین از طریق محتواي برنامه آموزش زندگی خانواده باعث کاهش تنیدگی، نارضایتی و بهبود احساس صلاحیت و سلامت زوجین گردید.

کلمات کلیدی : آموزش زندگی خانواده تاب آوری رضایت زناشویی