رابطه خودشکوفایی و باورهای معنوی با اضطراب وجودی با توجه به نقش میانجیگرانه امیدواری در پرستاران

رابطه خودشکوفایی و باورهای معنوی با اضطراب وجودی با توجه به نقش میانجیگرانه امیدواری در پرستاران

زهرا دولت آبادی1

1) کارشناس ارشد روانشناسی -

کد IOI مقاله : XYDB-AFDZZ
محل انتشار : کنفرانس بین المللی پژوهش های در علوم رفتاری و اجتماعی(icrbs.com)
چکیده :
    پژوهش حاضر به منظور رابطه خودشکوفایی و باورهای معنوی با اضطراب وجودی با توجه به نقش میانجیگرانه امیدواری در پرستاران در شهر کرمان انجام گرفت. جامعه آماری کلیه پرستاران زن در بیمارستانهای شهر کرمان در سال 1393 صورت گرفته است. جامه اماری بصورت تصادفی نمونه ای 240 نفری از پرستاران انتخاب گردیدند. ابزار جمع آوری اطلاعات پرسشنامه های خودشکوفایی، باورهای معنوی عبدالله زاده (1388)، اضطراب وجودی آزگود(1994) و امیدواری اسنایدر (2002) و خودشکوفایی برانیگان، گری جی (1998) بود. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از تحلیل مسیر و رگرسیون چند متغیره انجام گردید. نتایج تحلیل مسیر و شاخص های برازش مدل حاکی از برازش مدل با داده ها بود. همچنین نتایج بوت استراپ نقش میانجیگرانه امیدواری در ارتباط بین خودشکوفایی و باورهای معنوی با اضطراب وجودی را تائید کرد. نتایج تحلیل رگرسیون نیز نشان داد خودشکوفایی و باورهای معنوی پیش بینی کننده امیدواری و اضطراب وجودی هستند. مقاله به روش میدانی(مشاهده مشارکتی)و استفاده از تکنیک مصاحبه و فیلمبرداری تنظیم گردیده است.

کلمات کلیدی : خودشکوفایی باورهای معنوی اضطراب وجودی امیدواری پرستاران