بررسی رابطه بین عوامل فردی و عوامل اجتماعی شدن با وقت شناسی در بین دانشجویان دانشگاه تبریز
بررسی رابطه بین عوامل فردی و عوامل اجتماعی شدن با وقت شناسی در بین دانشجویان دانشگاه تبریز
مهدی ولی نسب1 یوسف ولی نسب2
1) دانشجوی کارشناسی ارشد مطالعات توسعه،دانشگاه تهران
2) دانشجوی فارغ التحصیل کارشناسی ارشد آموزش زبان انگلیسی
کد IOI مقاله
:
XYDB-AFEDE
محل انتشار :
کنفرانس بین المللی پژوهش های در علوم رفتاری و اجتماعی(icrbs.com)
چکیده :
مسئله زمان از دیرباز به عنوان یکی از بزرگترین معماهای جوامع انسانی مطرح بوده و هرکس از این معمای حل نشدنی،تفسیری داشته است. زمان یک عنصر استراتژیک حیاتی و یک مزیت رقابتی است و به عنوان اصل کلی، زندگی اجتماعی نیازمند این است که فعالیتهای بشری طبق زمان هماهنگ شود. وقت شناسی رفتار اجتماعی مهم در محل کار و زندگی روزمره است و آن را می توان از ابعاد مختلفی مورد بررسی قرار داد. هدف از از انجام این پژوهش بررسی رابطه بین عوامل فردی و عوامل اجتماعی شدن با وقت شناسی در بین دانشجویان می باشد.جامعه آماری این پژوهش را کلیه دانشجویان دانشگاه تبریز تشکیل می دهند که از میان انها 370 نفر به روش نمونه گیری طبقه بندی به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند.ابزار پژوهش شامل پرسشنامه محقق ساخته می باشد. نتایج آزمون فرضیات نشان می دهد که بین متغیرهای دین داری، گروه مرجع، آموزش رسمی ،خانواده، گروه همالان و برنامه ریزی و میزان وقت شناسی رابطه معنی داری وجود دارد. رابطه متغیرهای رسانه، پایگاه اقتصادی – اجتماعی با وقت شناسی رابطه معناداری را نشان نمی دهد. همچنین نتایج به دست آمده از تحلیل های رگرسیونی نشان می دهد که متغیر های خانواده، دین داری، آموزش رسمی و برنامه ریزی وارد مدل رگرسیونی شده اند به عبارت دیگر متغیر های مذکور بر روی وقت شناسی تاثیرات معنی داری داشته است.
کلمات کلیدی : وقت شناسی عوامل اجتماعی شدن زمان برنامه ریزی