تأثیر قلمروپایی در فرآیند رشد نوجوانان مقیم مراکز بهزیستی

تأثیر قلمروپایی در فرآیند رشد نوجوانان مقیم مراکز بهزیستی

حمزه غلامعلی زاده1 محدثه صیحانی2

1) دکترای معماری، عضو هیات علمی گروه معماری، دانشکده معماری و هنر دانشگاه گیلان -
2) کارشناس ارشد معماری، دانشکده معماری و هنر دانشگاه گیلان-

کد IOI مقاله : XYDF-AGDEF
محل انتشار : کنفرانس بین المللی پژوهش در علوم انسانی(mahconf.com)
چکیده :
    چکیده بی‌شک ازجمله فواید معماری کارآیی آن در تعیین و تطبیق مکان با رفتار است. تبیین و تفسیر معانی این مکان‌ها که ریشه در تجربیات اجتماعی و فرهنگی کاربر دارد، آن‌ها را در یک قالب سلسله مراتبی و نظم قرار می‌دهد. عرصه‌های خصوصی، نیمه‌خصوصی و عمومی نیز که خود حاصل نظم فضایی است، بر اساس تجارب فردی و اجتماعی قابل‌ادراک است. بنابراین اگر نظم فضایی منطبق با مطالبات ادراکی و روان‌شناختی و همسو با تجربیات اجتماعی و فرهنگی کاربر باشد می‌تواند در ارتقا کیفیت زندگی وی و ایجاد یا افزایش حس تعلق او به مکان مؤثر باشد. این مقاله مفهوم قلمرو را به‌منزله یکی از عوامل تأثیرگذار بر کیفیت زندگی و فرآیند رشد نوجوانان بی‌سرپرست مقیم مراکز بهزیستی موردتوجه قرار داده است. به‌گونه‌ای که مفهوم قلمرو و کارکردهای آن به عنوان یکی از مؤلفه‌های محیطی و اهمیت ویژه آن در مراکز مذکور مورد تحلیل و بررسی قرار گرفته است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد رفتار قلمروپایی به‌واسطه سازوکارهای تنظیم خلوت، کنترل تعاملات اجتماعی و به یک معنا مسلط ساختن نسبی کاربر بر کنترل جریان زندگی خود، تأثیر بسزایی در ارتقا کیفیت رشد شناختی و اجتماعی وی، همچنین تقویت حس امنیت و تعلق به محیط زندگی، در او دارد. در این راستا علاوه بر واکاوی نواقص و مشکلات برخی مراکز موجود در سطح کشور از دیدگاه مبانی نظری مقاله، سعی بر ارائه الگوهای بهینه جایگزین، در راستای بهبود شرایط مورد مطالبه برای ارتقا کیفیت فرآیند رشد این نوجوانان بوده است.

کلمات کلیدی : واژگان کلیدی قلمروپایی روان‌شناسی محیطی فرآیند رشد بی‌سرپرستی