بررسی ابعاد هوش هیجانی در مثنوی مولانا

حمزه نظری صارم¹ رعنا طاهری² نرگس زندی³ شیرین عظیمی فر⁴ صفیه بختیاری⁵ رضا اسمعیلی⁶

1) عضو هیات علمی دانشگاه فرهنگیان همدان
2) دانشجوی کارشناسی رشته ی علوم تربیتی دانشگاه فرهنگیان شهید باهنر همدان
3) دانشجوی کارشناسی رشته ی علوم تربیتی دانشگاه فرهنگیان شهید باهنر همدان
4) دانشجوی کارشناسی رشته ی علوم تربیتی دانشگاه فرهنگیان شهید باهنر همدان
5) کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی
6) دانشجوی کارشناسی رشته ی علوم تربیتی دانشگاه فرهنگیان شهید مقصودی همدان

کد IOI مقاله : XYDF-AGDHB
محل انتشار : کنفرانس بین المللی پژوهش در علوم انسانی(mahconf.com)
چکیده :
    مثنوی معنوی مولانا (متوفی ۵ جمادی الآخر۶۷۲ هجری قمری) از جمله شاهکارهای ادبیات فارسی قدیم است. مولانا با روش‌های گوناگون و با بهره‌گیری از هوش عاطفی اشعارش را محقق می‌کند. عملکرد مولانا را می‌توان از زاویه‌های گوناگون مورد تحلیل قرار داد. بهره‌گیری از هوش عاطفی یکی از ویژگی‌های روانشناختی و موفقیت مولانا در سرودن اشعار است. در این پژوهش تلاش گردید با استفاده از روش توصیفی– تحلیلی به این سئوال پاسخ داده شود که مولانا برای خلق اشعار خود و تاثیرگذاری بیشتر آن در مخاطبان، از چه ابعاد روان‌شناختی استفاده کرده است. از این رو برای پاسخ به این سئوال ابعاد هوش عاطفی (هیجانی) مورد تحلیل قرار گرفت. از جمله یافته‌های پژوهش این است که مولانا از یک سو با خویشتن‌داری، مدیریت عواطف دیگران، خودکنترلی و تحمل تنش‌ها، اعتماد به نفس و تظاهر به داشتن وجهه اجتماعی بالا، در فراهم کردن شرایط مناسب برای خلق مثنوی خود کوشیده است و از سوی دیگر با استفاده از اخلاقیات و ارزش‌های دینی تلاش می‌کند تاثیر اشعار خود را بر خوانندگان اشعارش بیشتر کند.

کلمات کلیدی : هوش هیجانی مثنوی معنوی