آثار فقهی وحقوقی تلقیح مصنوعی
آثار فقهی وحقوقی تلقیح مصنوعی
مریم عبدالهی1
1) دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق عمومی
کد IOI مقاله
:
XYDF-AGEAK
محل انتشار :
کنفرانس بین المللی پژوهش در علوم انسانی(mahconf.com)
چکیده :
اميد به بقا و ادامه نسل براي انسانها فطري است. امروزه پيشرفتهاي علمي سبب شده است كه بسته شدن نطفه انسان و ديگر حيوانها، از غير راه شناخته شده (آميزش) امكان پذير گردد؛روشهاى مختلف تلقيح مصنوعى، استفاده از رحم جايگزين، اهداى جنين و پذيرش سرپرستى اطفال بىسرپرست از جمله راهكارهايى است كه در حال حاضر، جهت كمك به زوجين نابارور كم و بيش مورد استفاده قرار مىگيرد. در نظام حقوقى ايران جز در دو مورد اخير، قانون مدوّنى وجود ندارد و كسانى كه قصد استفاده از اين روشها را دارند،با سردرگمى روبرو هستند. در تدوين قوانين جديد از يك سو بايستى خلأهاى قانونى موجود، به ويژه در زمينه تلقيح مصنوعى و رحم جايگزين برطرف و ابهام از قوانين موجود زدوده شود و از سوى ديگر بايد به اين نكته توجه داشت كه در جهت حمايت از زوجين نابارور مهمترين نكته، رابطه طفل با خانواده وى است. اگرچه مطلوب اين است كه طفل اعطا شده به زوجين نابارور از نظرنسب نيز ملحق به آنان باشد، ولى ايجاد نسب به شكل مصنوعى نه امكانپذير است و نه مطلوب. نتيجه اين كه حمايت از زوجين نابارور در نظام حقوقى ايران نيازمند وضع قوانينى شفاف است كه ضمن تسهيل روند ادارى و قضايى، روابط زوجين و طفل اعطايى به آنان را به خوبى تنظيم نمايد. با توجه به اين پيشرفتها، مقاله حاضر به تحقيق درباره گونههاي باروري و حكم فقهی آنها ميپردازد؛ مشروعيت موضوع فرزنددار شدن با دخالت عامل سومي به صورت اسپرم بيگانه يا تخمك بيگانه يا رحم بيگانه را با عنايت به آيات، روايات، اصول و قواعد فقهي مورد بحث و بررسي قرار ميدهد و به جمعبندي موضوع از ديدگاه فردي و احوال خصوصي افراد و ديدگاه حكومتي و نظام اجتماعي دست مييازد.
کلمات کلیدی : واژگان كليدي باروري پزشكي تلقيح مصنوعي انتقال جنين نطفه تخمك