اصول حاکم بر زمینه گرایی انتقادی در معماری بافت های تاریخی
اصول حاکم بر زمینه گرایی انتقادی در معماری بافت های تاریخی
آزاده م.روشن1 یحیی اسلامی2
1) دانشجوی کارشناسی ارشد گروه معماری، واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2) استادیار دانشکده معماری پردیس هنرهای زیبا دانشگاه تهران ایران
کد IOI مقاله
:
XYDH-AHZBC
محل انتشار :
همایش بین المللی انسجام مدیریت و اقتصاد(meuconf.ir)
چکیده :
بافت های تاریخی در اکثر کشورها از جایگاه خاصی برخوردارند، که در طول سالیان متمادی و با توجه به رفع مایحتاج مردم همان منطقه شکل گرفته اند. زمینه گرایی یکی از رویکردهای معماری است که در تعامل با فرهنگ و بستر فرهنگی قرار داشته و بر لزوم توجه به ویژگیهای فرهنگی، جغرافیایی، اقلیمی یک منطقه خاص تاکید می کند. لذا مسئله اساسی در این پژوهش توجه به زمینه گرایی انتقادی در معماری و شهرسازی بافت های تاریخی است. معماری مردم وار، ساده و در عین حال وزینی که مدت ها بدون هیچ تفاخری پاسخگوی نیازهای مردمانش بوده است. معماری بوم گرا و منطقه گرا و بازگشت به سوی آن، تاریخچه و اصول خود را دارد. روش پژوهش به صورت توصيفي- تحليلي و با استفاده از ابزار مطالعات كتابخانه اي، استوار بوده است. نتايج حاصله از تحقيق بيانگر تبیین پایه ها و اصول حاکم بر زمینه گرایی انتقادی در معماری می باشد. از يافته هاي حاصل از تحقيق مي توان براي ترويج شيوه معماری زمینه گرا نظیر توجه به تکنولوژی بومی در کنار استفاده از تکنولوژی های جدید، توجه به باورها واسطوره ها در جهت شناخت و تعامل پایدار با فرهنگ منطقه، تجربه حضور در مکان، توجه به اقلیم و نگرشهای پست مدرن بهره برد.
کلمات کلیدی : زمینه گرایی انتقادی معماری بافت تاریخی فرهنگ هویت