سیاست های محدودکننده رشد شهری: ارزیابی سیاست های مورد استفاده در طرح های توسعه تهران

سیاست های محدودکننده رشد شهری: ارزیابی سیاست های مورد استفاده در طرح های توسعه تهران

محمد علی رضوانی بفروئی1 احمد عابدینی2 علی حنوک3 علیرضا ماژورزاده ظهیری4

1) استاد دانشگاه آبا، قزوین، ایران
2) کارشناس ارشد برنامه ریزی شهری و منطقه ای، دانشگاه بین المللی امام خمینی قزوین، ایران
3) کارشناس ارشد برنامه ریزی شهری، دانشگاه آزاد تهران مرکزی، ایران
4) کارشناس شهرسازی، دانشگاه آبا، قزوین، ایران

کد IOI مقاله : XYDK-AHBCG
محل انتشار : کنفرانس بین المللی پژوهش در مهندسی، علوم و تکنولوژِی(restconf.com)
چکیده :
    سیاست های محدود کننده رشد شهری در چارچوب مدیریت رشد شهری در پاسخ به رشد سریع و پرشتاب جمعیت و نرخ رشد بالای شهرنشینی و گسترش شهری، محدودیت در تأمین نیازهای زیرساختی و خدماتی در سطح گسترده، اهمیت زمین های کشاورزی و مناطق طبیعی حفاظت شده اطراف شهرها و سکونتگاهها، پیامدهای ناخوشایند ساخت و سازهای مسکونی در مناطق نامتناسب با توسعه مسکونی و دستیابی به بهینه ترین استفاده از اراضی موجود از نیمه دوم قرن پیشین مورد توجه مدیران و متخصصان امور شهری قرار گرفت. سیاست های محدود نگهدارنده رشد شهری از طریق برخورد منطقی با توسعه و در نظر گرفتن نیازهای آتی آن، جهت و شکل توسعه را مشخص می نماید و اهداف آن به بازدهی بهینه روند توسعه شهری از طریق هدایت و تطبیق عوامل و عناصر توسعه، رشد و توسعه سازگار با محیط زیست، و در نهایت به ارتقاء کیفیت زندگی در محیط شهری منجر می گردد. این پژوهش توصیفی با هدف شناخت ماهیت و کارکرد سیاست های محدود نگهدارنده رشد شهری، پس از مطالعه ادبیات موجود شهرسازی در زمینه پراکنده رویی، رشد فشرده و مدیریت رشد شهری، از طریق مطالعات اسنادی و تحلیل های محتوایی در تلاش است تا با ارائه دسته بندی های موجود از سیاست های محدودکننده رشد شهری و مقایسه آنها، ویژگی ها و اهداف و نتایج اجرای این سیاست ها را تشریح نماید و در رشد و توسعه تهران و سیاست های محدودکننده رشد شهری مورد استفاده در طرح های توسعه آن را مورد ارزیابی قرار دهد.

کلمات کلیدی : واژگان كليدي پراکنده رویی رشد فشرده مدیریت رشد سیاست های محدودکننده رشد شهری طرح های توسعه تهران