اثر بخشی طرحواره درمانی بر سطح تاب آوری زنان در آستانه طلاق شهر تهران
اثر بخشی طرحواره درمانی بر سطح تاب آوری زنان در آستانه طلاق شهر تهران
مریم پناهی1
1) مریم پناهی
کد IOI مقاله
:
XYDZ-AFAGC
محل انتشار :
کنفرانس بین المللی مدیریت و علوم اجتماعی(icmsconf.com)
چکیده :
امروزه طرحواره درمانی به عنوان یکی از درمانهای شناختی جایگاه ویژه ای در بین درمانگران دارد. هدف این مطالعه بررسی تعیین اثر بخشی طرحواره درمانی بر سطح تاب آوری زنان در آستانه طلاق شهر تهران در 1394 بود.
روش: جامعه مورد مطالعه اين تحقيق، كليه مراجعين متقاضي طلاق (زن) اعم از مراجعان خود ارجاعي و يا ارجاع داده شده از طرف دادگاههای خانوادهی استان تهران بودند.
در اين پژوهش با استفاده از روش نمونهگيري هدفمند از میان داوطلبان در آستانه طلاق مراجعه کننده به دادگاه که 100نفر بودند و همگی پرسشنامه تاب آوری را تکمیل نموده بودند انتخاب شده و تعداد 60 نفر از آنان که دارای تاب آوری پایین تر از میانگین بودند، به صورت نمونه در دسترس در نظر گرفته شدند سپس به صورت تصادفي در دوگروه30 نفره (گروه آزمايش و كنترل) گمارش شدند. پس از آن در گروه آزمايش مداخله طرحواره درمانی اجرا گردید. بعد از پايان دوره 7 جلسهاي درمان، بار ديگر مقیاس تاب آوری به عنوان پس آزمون در هر دو گروه اجرا و نتایج دادهها به شیوه تحلیل عوامل تجزیه و تحلیل گردید.
نتایج: یافتهها نشان داد که دورههای طرحواره درمانی موثر بوده و میزان تاب آوری را بالا برده و در نتیجه میتواند بر کاهش میل به طلاق موثر واقع شود به عبارت دیگر جلسات طرحواره درمانی سطح تاب آوری زنان در آستانه طلاق را افزایش داده است.
نتیجه گیری: طرحواره درمانی میتواند تاثیر به سزایی در ناسازگاریهایی که ریشههای قدیمیدارند بگذارد و همچنین میتواند آنها را کاهش داده و میزان تابآوری و تحمل فرد را در مقابل مشکلات زناشویی افزایش دهد.
کلمات کلیدی : طرحواره درمانی تابآوری طلاق زنان