محیط های بازسازنده؛ عوامل و سنجش بازسازنده بودن محیط

محیط های بازسازنده؛ عوامل و سنجش بازسازنده بودن محیط

دکتر بهرام سیاوش پور1 فاطمه جباریان2

1) دکترای معماری، استادیار دانشگاه حکیم سبزواری
2) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری، دانشگاه حکیم سبزواری

کد IOI مقاله : XYEA-AKCEC
محل انتشار : چهارمین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(4icsau.ir)
چکیده :
    زمانی که ظرفیت توجّه افراد کاهش می یابد، نمی توانند تمرکز کنند و مقابله با موقعیّت های استرس زا برای آن ها دشوار خواهد بود. محیط های بازسازنده، به عنوان محیط هایی که به بهبود و بازسازی تمرکز و در نتیجه کاهش استرس از طریق بالا بردن توانایی فرد در مقابل تنش ها کمک می کنند، شناخته شده اند و از زوایای مختلف، مورد پژوهش قرار گرفته اند. هدف پژوهش حاضر بررسی نظریات مربوط به محیط های بازسازنده، عوامل شکل دهنده و ابزار سنجش این عوامل است. به همین منظور با مرور ادبیّات موضوع در زمینه ی محیط های بازسازنده، ابتدا نظریات اصلی مطرح شده در این زمینه را بیان کرده، سپس عوامل شکل دهنده ی محیط های بازسازنده یعنی؛ دوربودن، جذّابیت، سازگاری و وسعت را تعریف کرده و سپس به بررسی روش ها و ابزار سنجش محیط های بازسازنده و مقیاس های طرّاحی شده، خواهیم پرداخت و در نهایت چند پژوهش جدید با استفاده از این نظریه و این مقیاس ها را به اجمال مورد بررسی قرار خواهیم داد. نتایج پژوهش نشان می دهد، موضوع محیط های بازسازنده توسّط دو نظریه ی اصلی بهبود استرس و بازسازی تمرکز مطرح شده است و اگرچه چهار عامل محیط های بازسانده در ابتدا در سه دهه ی قبل مطرح شده است، امّا توسعه ی سنجش برای این ساختارها در مطالعات جدیدتر صورت پذیرفته است و چند مقیاس برای سنجش آن معرّفی شده است. این مقیاس ها اعتبارسنجی شده و در جدیدترین پژوهش ها در زمینه ی محیط های بازسازنده مورد استفاده قرار می گیرند؛ امّا همچنان در حال تکامل هستند.

کلمات کلیدی : محیط بازسازنده عوامل شکل دهنده ی محیط های بازسازنده مقیاس سنجش بازسازی ادراک شده