معماری ایرانی و گردشگری و عدم تمرکز جمعیت در شهرهای بزرگ مطالعه موردی: محور ازمیغان – طبس – نایبند
معماری ایرانی و گردشگری و عدم تمرکز جمعیت در شهرهای بزرگ مطالعه موردی: محور ازمیغان – طبس – نایبند
مهسا ولایت1
1) دانشجوی کارشناسی ارشد گرایش معماری، دانشگاه کمال المک نوشهر
کد IOI مقاله
:
XYEA-AKDAK
محل انتشار :
چهارمین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(4icsau.ir)
چکیده :
چکیده
با سفر به مناطق کویری ایران (محدوده طبس) با طبیعت زیبا و بکری مواجه شدم که از وجود آنها بی اطلاع بودم و علیرغم شرایط مناسب محیطی این منطقه خالی از سکنه بود.
یک معضل بدیهی زندگی امروز تمرکز جمعیت در کلان شهرهاست، و از طرف دیگر متروک شدن مناطق مستعد از نظر کشاورزی و گردشگری در کشورمان بدلیل نداشتن حداقل امکانات، که عواقب آن بر کسی پوشیده نیست.
با توجه به افزایش بی رویه مهاجرت به شهر های بزرگ و مشکلاتی همچون آلودگی محیط زیست و نیز کوچک شدن فضایی که هر فرد برای زندگی نیاز دارد، طرحی با ایده برگرداندن زندگی به مناطق شهری و روستایی شکل گرفت، بدین صورت که با شناسایی مسیرهای دسترسی به مناطق مستعد و با استفاده از معماری بومی و در نظر گرفتن نیازهای فردی برای اقامت، تصمیم بر آن شد که اقامتگاه های بوم گردی در فواصل مختلف طراحی شود. تا بدین وسیله گردشگران با حرکت در مسیرهای تعیین شده با جذابیت های این گونه مناطق آشنا شوند و متعاقبا تبادلات انسانی با مردم محلی بوجود آید که این خود زمینه ساز رشد و رونق منطقه خواهد شد.
در این مقاله بطور اختصاصی مسیر ازمیغان – طبس – نایبند مورد بررسی قرار خواهد گرفت ولی نکته ای که حائز اهمیت میباشد اینست که، با توجه به ظرفیت های زیاد گردشگری در کشورمان این طرح می تواند در تمام مناطق دارای پتانسیل بالقوه، اجرا شود و این امر میسر نخواهد شد مگر با آگاهی و اطلاع رسانی.
روش تحقیق بصورت توصیفی و تحلیلی می باشد که اطلاعات، با مشاهده و مطالعات کتابخانه ای و میدانی بدست آمده است.
کلمات کلیدی : کلان شهرها گردشگری کشاورزی اقامتگاههای بوم گردی معماری ایرانی