تعامل انرژی های نو با معماری ایرانی با نگاه به توسعه معماری پایدار
تعامل انرژی های نو با معماری ایرانی با نگاه به توسعه معماری پایدار
فهیمه طباطبایی1
1) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری، دانشگاه ازاد بافق
کد IOI مقاله
:
XYEA-AKEAF
محل انتشار :
چهارمین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(4icsau.ir)
چکیده :
تاکنون نزدیک به نیمی از منابع انرژي هاي برگشت ناپذیر جهان مصرف شده است. پیش بینی می شود که قیمت سوختهاي فسیلی به روند افزایشی خود ادامه دهد. با توجه به اینکه 50 درصد مصرف انرژي در بخش ساختمان می باشد ، کمبود و مضیقه در بخش انرژي امري اجتنابناپذیر است. ایده ساختمان هاي انرژي صفر در جهت نیازهاي انرژي قرن بیست ویک شکل گرفته است. در ساختمانهاي انرژي صفر با استفاده هوشمندانه از تکنولوژي هاي تجدید پذیر، تعادل میان تولید و مصرف انرژي برقرار می شود.با توجه به محدود شدن منابع فسیلی؛ منابع تجدید پذیر و معماری توسعه پایدار از اهمیت خاصی برخوردار شده است که بتواند از ساخت خانه های پرمصرف و انسان ساخت جلوگیری نماید و به عواملی چون نیازهای روحی، جسمی و به طور کلی آسایش انسان توجه نماید. لذا معماران می توانند به راحتی طبیعت را راهی زندگی انسان ها نموده و با وجود گیاهان در داخل، به اندازه خارج از چشم اندازهای طبیعی لذت ببرند.اصطلاح توسعه پایدار یا پایا دراوایل سالهاي دهه هزارو نهصدوهفتاد درباره محيط و توسعه بكار رفت. توسعه پایدار فرآیندي است براي بدست آوردن پایداري در هر فعاليتي كه نياز به منابع و جایگزیني سریع و یكپارچه آن وجود دارد. توسعه پایدار در كنار رشد اقتصادي و توسعه بشري در یک جامعه یا یک اقتصاد توسعه یافته، سعي در تحصيل توسعه مستمر، وراي توسعه اقتصادي دارد. توسعه پایدار عنصر سازمان دهندهاي است كه موجب پایداري منابع تجدیدناپذیر ميشود، منابع محدودي كه براي زندگي نسل آینده بر روي كره زمين ضروري است .
کلمات کلیدی : انرژي انرژي هاي نو معماري پایدار اقليم پایداري محيط زیست