عرصه‌های دستیابی به مسکن منعطف

عرصه‌های دستیابی به مسکن منعطف

سوده حیدرپناه1

1) فارغ التحصیل رشته معماری داخلی، از دانشگاه هنر

کد IOI مقاله : XYEA-AKFAG
محل انتشار : چهارمین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(4icsau.ir)
چکیده :
    نیاز به مسکن همواره در طول تاریخ دغدغه جوامع بوده است. به فراخور امکانات، شرایط تاریخی، اقلیمی وتکنولوژیکی از یک سو، تغییر در نظام سکونتی خانواده، بعد خانوار،تغییر نیازهای فصلی و روزانه وتغییر فعالیت‌های اعضای خانواده از سوی دیگر، نیاز به شیوه مختلف سکونت مطرح می‌شود. اما امروزه با رشد روزافزون جمعیت و متعاقبا نیاز گسترده‌تر به مسکن، مساله انبوه‌سازی به عنوان یکی از راهکارهای حل بحران در اکثر جوامع رایج است. انبوه‌سازی منجر به یکسان سازی شده است که این مساله با تنوع خواسته‌های کاربران مغایرت دارد. انعطاف‌پذیری در مسکن که به ایده‌ی سازگاری و انطباق با نیازهای متغیر استفاده کننده در طول زمان اشاره دارد، به عنوان یک مفهوم راهبردی در طراحی مسکن می‌تواند زمینه‌ای را برای تغییر عملکرد و کالبد در طراحی و در طول زمان استفاده فراهم آورد. حال پرسش این است: راهکارهای دستیابی به فضای داخلی منعطف در مسکن معاصر چگونه حاصل می‌گردد؟ در جهت پاسخ‌گویی به این سوال ابتدا با اشاره‌ای به مفهوم انعطاف‌پذیری و ارایه‌ی راهبردهای کلان در این زمینه، در جهت رسیدن به انعطاف ‌پذیری در فضای داخلی؛ به بیان کیفی روشهای دستیابی به این مهم و شیوه‌های اجرای آن پرداخته می‌شود. در این راستا با تغییر نگرش نسبت به اجزای تشکیل‌دهنده‌ی فضای داخلی، این اجزا به سان طیفی از لایه‌ها در نظر گرفته می‌شوند که در هنگام نیاز، با حفظ استانداردهای کیفی فضا (نور، دمای آسایش، تهویه و...) قابلیت گسترش، جابه‌جایی، تعویض و... داشته و بر این اساس با بازنگری در فعالیت‌ها، فضا را سازماندهی می‌نمایند. در انتها، مجموعه‌ای از دستورالعمل‌های طراحی انعطاف‌پذیر، در قالب ایده‌ها و ایدئوگرام‌ها ارائه می‌گردد، که طراح می‌تواند با به‌کارگیری این دستورالعمل‌ها به شیوه‌های مختلف، زمینه‌ای را برای گسترش امکان مشارکت و تصمیم‌گیری استفاده‌کننده در ساماندهی فضای زیستی‌اش فراهم کند.

کلمات کلیدی : انعطاف‌پذیری مسکن منعطف‌ مشارکت استفاده‌کننده