جایگاه هویت ایرانی-اسلامی در شهرسازی و معماری معاصر ایران در گذار از جامعه سنتی به مدرن
جایگاه هویت ایرانی-اسلامی در شهرسازی و معماری معاصر ایران در گذار از جامعه سنتی به مدرن
رضا فتحی زاده1
1) دانشجوی کارشناسی ارشد، برنامه ریزی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد مرند
کد IOI مقاله
:
XYEA-AKFGA
محل انتشار :
چهارمین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(4icsau.ir)
چکیده :
معماری ایران تا پیش از آن که مدرن شود حاصل فرایندی چند بعدی بود که با جوهره و پیوستگی ذاتی در طول زمان به ماهیت خود اعتبار می¬بخشید. مهمترین و قدیمی¬ترین ویژگی معماری گذشتۀ ایران که آن را از دیگر سبک¬ها به ویژه سبک¬های معماری غربی متمایز می¬سازد درونگرایی است. یکی از باورهای مردم ایران زندگی شخصی و حرمت آن بوده که این امر به گونه¬ای معماری ایران را درونگرا ساخته است. معماران ایرانی با سامان دهی اندام¬های ساختمان در گرداگرد یک یا چند میان سرا، ساختمان را از جهان بیرون جدا می-کردند و تنها یک هشتی این دو را به هم پیوند می¬داد. از زمانی که فرهنگ غرب وارد معماری درونگرای ایرانی شد، معماری مدرن ایرانی شکل گرفت. معماری ایرانی سراسر تزیینات بود و امری فرهنگی محسوب می¬شد اما با ورود مدرنیته و اجرای برخی از اصول معماری مدرن از جمله ساده گرایی و حذف تزیینات، نمای خانه¬های این دوره به سمت مکعب¬هایی ساده و فاقد تزیین گرایش یافت. این تغییرات ابتدا در تهران شروع شد و سپس به سایر نقاط ایران راه یافت. در این پژوهش تلاش شده است که روند تغیر و تحولات معماری ایران از دوره قاجار به بعد مورد بررسی قرار گیرد. چرا که از این دوره به بعد تغیر و تحولات اساسی در معماری ایران رخ داد. روش پژوهش نیز مبتنی بر کار کتابخانه¬ای و عمدتا بر یک مطالعه تاریخی تحلیلی استوار است.
کلمات کلیدی : درونگرایی معماری مدرن هویت ایرانی اسلامی قاجاریه پهلوی