ارائه یک روش کاربردی به منظور کاهش میزان همپوشانی در شبکه خطوط اتوبوسرانی، مطالعه موردی: شهر شیراز
ارائه یک روش کاربردی به منظور کاهش میزان همپوشانی در شبکه خطوط اتوبوسرانی، مطالعه موردی: شهر شیراز
محمد حسین زمانیان1
1) کارشناس ارشد برنامهریزی حملونقل، سازمان مدیریت حمل ونقل مسافر درون شهری شیراز و حومه -
کد IOI مقاله
:
XYEA-AKFHB
محل انتشار :
چهارمین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(4icsau.ir)
چکیده :
توسعه تدریجی شهرها و ایجاد شهرکهای اقماری در اطراف آنها، سبب شده است که متناسب با آن شبکه خطوط اتوبوسرانی نیز توسعه یابد. افزایش هم پوشانی خطوط در این گونه توسعه شبکه خطوط موضوعی رایج می باشد که بسیاری از شهرها با آن مواجه می باشند. افزایش هزینه سیستم، ایجاد نیاز کاذب به تعداد ناوگان بیشتر (با وجود محدودیت های فراوان جهت تامین آن) و افزایش بی نظمی در زمان بندی خطوط (به ویژه در سیستم هایی که بهره برداری از خطوط به صورت خصوصی انجام می شود) از جمله مهمترین پیامدهای افزایش همپوشانی خطوط اتوبوسرانی می باشد. استفاده از ساختار خطوط اصلی و تغذیه کننده، راهکاری سودمند جهت مدیریت این گونه شبکهها در جهت کاهش میزان هم پوشانی خطوط می باشد که این مقاله نیز بر پایه آن شکل گرفته است. بر این اساس، در ابتدا شاخصی جهت تعیین میزان همپوشانی خطوط ارائه شده که بر اساس آن مسیرهای بحرانی شبکه مشخص می شوند و در ادامه دو الگوریتم مختلف به منظور تعیین خطوط اصلی و تغذیه کننده پیشنهاد می گردد. اعمال مدل بر روی تعدادی از مسیرهای بحرانی در شبکه خطوط اتوبوسرانی شهر شیراز نشان می دهد که مدل پیشنهادی با اصلاح شبکه خطوط، پارامترهای عملکردی شبکه را بهبود بخشیده است.
کلمات کلیدی : اصلاح شبکه خطوط هم پوشانی خطوط اصلی و تغذیه کننده اتوبوس