پارادایم های پایداری معماری سنتی ایران در ساختمان های بلند مرتبه مسکونی
پارادایم های پایداری معماری سنتی ایران در ساختمان های بلند مرتبه مسکونی
حسام الدین نیک بنیاد1
1) دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد معماری، ایران -
کد IOI مقاله
:
XYEA-AKGFF
محل انتشار :
چهارمین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(4icsau.ir)
چکیده :
در جهت ایجاد محیطی پایدار و مناسب زندگی معماری ایران در سایه فرهنگ و مذهب به اصول و روش هایی دست یافته است که نه تنها محدود کننده فضای زندگی نیست بلکه کاملا منطبق با نیازهای اساسی انسان که موجب رضایت فرد از فضای مصنوع و در نتیجه پایه های پایداری اجتماعی را بنا می کند.انسان امروز به واسطه زندگی در جهان ماشینی خیلی از نیازهای خود اعم از احساس آرامش و حس تعلق داشتن به محیط تهدید وارد نموده است . در گذشته معماران ایرانی با زیرکی و ذکاوت ترفندهایی خاص در آفرینش و خلق عناصر معماری گوناگون و در پاره ای از موارد منحصر به فرد به کار گرفته اند تا موجبات آسایش و رفاه روانی و ادراکی را فراهم آورند. با شناسایی این الگوها در معماری سنتی مسکونی ایران و مقایسه آن با فضاهایی که امروزه نیز به نحوی دیگر با تغییر شکل کالبدی،معنایی و عملکردی در ساختمان های بلند مرتبه مسکونی مورد ا ستفاده قرار گرفته اند می توان به پارامترهایی تحت عنوان الگوهای ارزشی و تکرارپذیر جهت ایجاد احساس آرامش و رضایت درونی ساکنان که اصلی ترین عامل برای شکل دهی پایداری اجتماعی است دست یافت. روش این پژوهش مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و تحقیقات میدانی از ساکنان مجتمع های بلندمرتبه مسکونی است و رویکردی توصیفی_تحلیلی دارد. با استخراج شباهت ها و تفاوت های معنای،ارزشی،عملکردی بین عناصر این ساختمان ها و ساختمان های مسکونی سنتی که محیطی امن را برای ساکنین خویش فراهم می آوردند ، میزان رضایت افراد جامعه آماری و همچنین دیدگاه های مختلف ساکنین در قبال هر کدام از الگوهای مستخرج بیان می شود. درنهایت الگوهایی معرفی می گردند که در جهت رسیدن به یک معماری پایدار در ساختمان های بلند مرتبه مسکونی می توان به صورت جد بهره جست .
کلمات کلیدی : معماری پایدار ارزش های تکرارپذیر پایداری اجتماعی بلندمرتبه مسکونی