تاثیر نشانه شناسی درباز آفرینی و حضور معنا جهت تداوم هویت معمارانه از دیدگاه اومبرتواکو

تاثیر نشانه شناسی درباز آفرینی و حضور معنا جهت تداوم هویت معمارانه از دیدگاه اومبرتواکو

آمنه جوادی1 مهرداد متین2

1) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد قزوین،ایران-
2) استادیار دانشگاه آزاد اسلامی-واحد تهران مرکزی،ایران-

کد IOI مقاله : XYEA-AKKED
محل انتشار : چهارمین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(4icsau.ir)
چکیده :
    با گذر در سطح شهر با بناهایی روبرو می شویم که پیام برای انتقال ندارند ، و گویی رنگ و بویی از هویت ندارند و نشانه ای از نا به سامانی فرهنگی هستند . با توجه به این مساله که معماری علاوه بر نیازهای (زیبایی شناختی ،ایستایی،کارکرد) به دنبال ایجاد فضایی برای آرامش از لحاظ روحی نیز می باشد و در پی معنا است . در قلمرو معماری برای دریافت و بیان معنا از نشانه ها کمک میگیریم ، در نشانه شناسی هر دالی به مدلولی دلالت دارد و یاد آور معنایی است و هر تصویر ذهنی که شی به ما دهد نشانه است. از این رو در این مقاله بر آن شدیم تا با مطالعه و مروری بر فلسفه نشانه شناسی ، دید گاه امبر تواکو به نشانه و مکتب فکری پسامدرن ،به روش گرد آوری اطلاعات مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و روش تحقیق این پژوهش به صورت توصیفی تحلیلی و( روش های کیفی و میدانی ) ارایه کنیم و هدف بیان این است که معماری می تواند ویترینی دارای ساختار و طرحی هوشمندانه باشد ،که فرهنگ و هویت دیرین مان را به نمایش بگذارد . معماری برای پاسخگویی به این نیاز مردم در قالب عملکردهای متفاوتی که فراهم می سازد کد هایی تعریف می کند واین کد ها از پیش تعیین شده و بنابر تصویری از ذهن مردم می باشد و هر اثر جدید باید در این راستا بوده ،در ذهن مردم و در چهارچوب فرهنگ خواسته هایشان از بنا قابل پذیرش باشند. (نوشتار چیزی نیست مگر به یاری کسی که آن را از قبل می شناسد.)

کلمات کلیدی : نشانه شناسی اومبرتواکو فرهنگ هویت معنا