کاربست رویکرد زمینه گرایی در مکتب های تاریخی ونوین معماری وشهرسازی

کاربست رویکرد زمینه گرایی در مکتب های تاریخی ونوین معماری وشهرسازی

داود گودرزی1 سید حسین بحرینی2

1) دانشجوی کارشناسی ارشد طراحی شهری دانشگاه آزاد قزوین - ایران
2) استاد دانشکده شهرسازی دانشگاه تهران - ایران

کد IOI مقاله : XYEA-BACGG
محل انتشار : چهارمین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(4icsau.ir)
چکیده :
    توجه به بستر معماری وشهرسازی و داده های طرح از ابزار مولد اولیه طراحان در فرایند طراحی هستند.با ورود مکتب مدرنیسم بستر طراحی به دست فراموشی سپرده شد. نظریه پردازان مدرنیسم به منطق وعملگرا بودن طراحی به کم هویتی منجر شد.دهه ی شصت میلادی، موضوع پست مدرن به صورت یک سبک مهم مطرح شد و انتقادات زیربنایی به اندیشه ی منطق گرای مدرن وارد گردید. زمینه گرایی یکی از دیدگاههای رایج در معماری و شهرسازی است که در ذیل سبک پست مدرن طبقه بندی می شود. نظریه های مربوط به زمینه گرایی ابتدا به عرصه های کالبدی، تاریخی و اجتماعی– فرهنگی راه یافتند و سپس به ابعاد انسانی گرایش پیدا کردند. زمینه گرایی در ابعاد: کالبدی کلاژ شکل واجزای شهرطبق نظریه گشتالت، تاریخی سنت در رابطه طرح با تاریخ در طول زمان، اجتماعی معنی شناسی ارزش ها وایدئولوژیهای حاکم وانسانگرایانه به پیاده مدار بودن توجه دارد.در رویکرد زمینه گرایی بایستی طراح قادر باشد تا بتواند ویژگی های یک مکان را دریابدوآن را در طراحی خود ملاک عمل قرار بدهد.مکتب های تاریخی معماری وشهرسازی با ایدئولوژی های حاکم برمکتب خود با رویکرد زمینه گرایی برخوردهای مختلفی نمودند. که ازبین مکاتب پیش از مدرن وپست مدرن به زمینه گرا بودن طرحها اهمیت داده می شود. مکتب پست مدرن رویکردهای چون دیکانستراکشن ساختارگرایی ، و فولدینگ ، با زمینه گرا بودن طراحی های خود به طرق مختلفی برخورد نمودن. نتایج این مقاله ارایه کاربست رویکرد زمینه گرایی والهام گرفتن مکتب های تاریخی از این رویکرد جهت هویت مند کردن وحس تعلق داشتن به مکان می باشد.

کلمات کلیدی : زمینه گرایی معماری زمینه گرا پست مدرن دیکانستراکشن فولدینگ