بررسی ناخودآگاه اندیشه معماری در رویکرد تندیس گرایی(با تاکید بر روش طراحی درونزا)

بررسی ناخودآگاه اندیشه معماری در رویکرد تندیس گرایی(با تاکید بر روش طراحی درونزا)

فریده امینیان طوسی1 محمود فیض آبادی2

1) دانشجوی کارشناسی ارشد، دانشکده معماری و شهرسازی اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد(واحد بین الملل)،
2) استادیار دانشکده معماری و شهرسازی اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد، ایران

کد IOI مقاله : XYEA-BADGG
محل انتشار : چهارمین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(4icsau.ir)
چکیده :
    کشف این نکته که ناخودآگاه تنها مامن گذشته ما نیست و سرشار از جوانه های وقایع روانی و انگاره های آینده ما نیز می باشد، نگاه مارا به جایگاه آن در طراحی معماری معطوف میکند.در این زمینه متن حاضر با استفاده ازمنابع کتابخانه ای ، اینترنتی ،و روش توصیفی – تحلیلی به بررسی جایگاه ناخودآگاه اندیشه در طراحی معماری تندیس گرا بر اساس فرآیند طراحی درونزا می پردازد. یافته های پژوهش حاضر با توجه به نقش زیبایی شناسی در تندیس گرایی و تاثیر فراگیر ناخودآگاهی فردی و جمعی در این زمینه بر مرحله اول فرآیند طراحی درونزا ، که با روش بارش افکار و بهره گیری از ناخودآگاه صورت می پذیرد تاکید دارد. در مرحله دوم حضور آگاهی و ناخودآگاه فردی طراح و در سایر مراحل آگاهی هنرمند غالب بر فرآیند استوبر این اساس اتخاذ رویکرد تندیس گرایی توجه به مرحله اول و دوم فرآیند طراحی درونزا را طلب می کند

کلمات کلیدی : ناخودآگاه تندیس گرایی زیبایی شناسی طراحی معماری درونزا