تبیین اصول طراحی فضای کودک از دیدگاه روانشناسی محیط

تبیین اصول طراحی فضای کودک از دیدگاه روانشناسی محیط

بهرام گسیلی1 وحید وزیری2 نگین ممدی3

1) استادیار-عضو هیئت علمی گروه معماری دانشگاه محقق اردبیلی
2) استادیار-عضو هیئت علمی گروه معماری دانشگاه محقق اردبیلی
3) دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی معماری دانشگاه محقق

کد IOI مقاله : XYEA-BAGDH
محل انتشار : چهارمین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(4icsau.ir)
چکیده :
    هر انسان در محیط زندگی می¬کند، رشد و پرورش می¬یابد تعاملات اجتماعی خود را در آن انجام می¬دهد و بدین گونه می¬توان گفت از محیط تأثیر می¬گیرد و بر آن تأثیر می¬گذارد. در این ارتباط مسائلی مطرح می¬شود که از یک سو به محیط و از سوی دیگر به ویژگی های کاربران بستگی دارد. بنابراین شناخت کاربر اصلی در طراحی هر فضا می¬تواند باعث افزایش رضایتمندی در زمان حضور آن ها شود. با توجه به اهمیت دوران کودکی در رشد و پرورش شخصیت آن ها می¬توان بیان کرد که در نظر گرفتن ویژگی¬های آن ها در فرایند رشد جهت طراحی فضاهای کودک الزامیست. از آنجایی که ماهیت این دوران بازی، کنجکاوی و اکتشاف است در طراحی این فضاها باید به گونه ای عمل کرد که در عین فراهم ساختن امنیت و آرامش ذهنی برای آنان زمینه رشد و پرورش خلاقیت آن¬ها فراهم شود. این پژوهش سعی دارد ضمن اشاره به ویژگی های شخصیتی کودکان، حساسیت ها، محدودیت ها و لطافت روحی و جسمی آن ها در گروه های سنی مختلف راهکارهایی مناسب جهت افزایش بازده فضاهای کودک و همچنین افزایش رضایتمندی آن¬ها در طراحی شهری، مسکن و فضاهای آموزشی و تفریحی آن ها ارائه دهد. از جمله عوامل افزایش رضایتمندی کودکان می¬توان به آسایش کالیدی، ادراک محیطی، امنیت روانی، جذابیت محیطی و احساس تعلق اشاره نمود. همچنین فضاهای مورد توجه کودکان و معیار های آن ها در زیبایی سنجی محیط نیز مطرح می گردد. این پژوهش مبتنی بر مطالعات کتابخانه¬ای است، رویکردی توصیفی تحلیلی دارد و از لحاظ هدف کاربردی می¬باشد که بر مبنای شناخت روانشناسی محیط یادگیری و دانش آموزان شکل گرفته است.

کلمات کلیدی : روانشناسی محیطی کودکان فضای کودک رضایتمندی