طراحی انطباق پذیر در مسکن رویکردی جهت ایجاد پایداری اجتماعی
طراحی انطباق پذیر در مسکن رویکردی جهت ایجاد پایداری اجتماعی
میترا غفوریان1 سپیده آقایی2
1) استادیار دانشکده معماری و شهرسازی دانشگاه علم و صنعت ایران
2) کارشناسی ارشد معماری دانشگاه پیام نور تهران
کد IOI مقاله
:
XYEA-BZAHZ
محل انتشار :
چهارمین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(4icsau.ir)
چکیده :
در قرن 21، هر چند بسیاری از ساختمان ها از لحاظ فنی در شرایط خوبی هستند، اما با استاندارد امروزه زندگی مطابقت ندارند، کاربران نیز توقعات بیشتری را نسبت به امکانات مسکن جستجو می کنند، آنها خواستار متراژ بیشتری از فضای زندگی هستند. تغییرات جمعیتی، اجتماعی-فرهنگی، اقتصادی باعث می شود که مسکن دیگر پاسخگوی نیازهای آنان نباشد. با این حال تصمیم گیری برای تخریب ساختمان ها برای دلایلی بجز فقدان کیفیت فنی، از نظر اقتصادی ، بی فایده است. محتمل است که در سال های اینده، خانه های جدید با طول عمر عملکردی محدودتری ساخته می شوند و تطبیق پذیری مسکن نسبت به دامنه وسیع تغییرات راه حل مفیدی به نظر می رسد. برخی از ساختمان های مسکونی ظرفیت لازم برای نیازهای در حال تغییر را دارند. بسیاری از معماران موضوع ساختمان های مسکونی پایدارتر را در اولویت برنامه ریزی طراحی قرار داده اند تا بتوانند با استفاده از راه حل های خاص، انطباق پذیری در طراحی را مبنای آن قرار دهند بدين ترتيب بهره برداري بهينه و كار آمد از فضاهاي مسكوني در طول زمان و با تغيير نيازهاي كاربران ممكن خواهد شد و با تكيه بر اين پتانسيل مي توان به پايداري ساختمان به ويژه به لحاظ اجتماعي دست يافت. هدف از اين تحقيق شناخت ويژگي هايي از معماري كه مي تواند منجر به طراحي انطباق پذیر و در نتیجه طراحي پايدار آن از لحاظ اجتماعي شود، مورد نظر می باشد تا بواسطه نتایج بدست آمده بتوان کیفیت طراحی را ارتقاء بخشید. مفهوم پایداری اجتماعی در درون واحدهای مسکونی ایجاد فضایی است که اعضای خانواده را به ماندن در محیط ترغیب کند و در این ضمن ارتقاء کیفیت محیط زندگی می بایست، موجبات افزایش بهره وری و کاهش فشارهای روانی شده تا سلامت و آسایش افراد تأمین گردد و از جمله راهکارهایی که به این منظور مورد استفاده قرار می گیرد انطباق پذیری است.
کلمات کلیدی : مسکن انطباق پذیر طراحی پایدار مشارکت کاربر پایداری اجتماعی