ارائه مدل باز تعریف هویت معماری ایرانی در برآیند زمان و مکان به شیوه نمادین

ارائه مدل باز تعریف هویت معماری ایرانی در برآیند زمان و مکان به شیوه نمادین

سمیرا میری1 سیدعلی نوری2

1) 1. گروه معماری، واحد علوم و تحقیقات کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران. 2. گروه معماری، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران.
2) گروه معماری، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران.

کد IOI مقاله : XYEA-BZAZE
محل انتشار : چهارمین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(4icsau.ir)
چکیده :
    در سالهای اخیر پیدایش نظریه های جهانی شدن و سبک بین الملل در معماری، یکسانی در آثار معماری به عنوان حاصل فکر بشری را در پی داشت؛ یکسانی ای که رنگ هویت از چهره بنا زدود و در پی آن برقراری ارتباط انسان با بنا به چالش کشیده شد. اما معماری معاصر ایران که تا دوران قاجار از پیوستگی برخوردار بود، در این دوران با برداشت های سطحی و وارداتی از فرهنگ و معماری غرب، تا کنون گرفتار دوگانگی و التقاط فکری و عملی بین مفاهیم، سنت، اسطوره، فرهنگ خودی و از طرفی فناوری و تجدد بوده است به گونه ای که با وجود فعالیت های تجدید حیات گرایانه هنوز موفق به دستیابی به وحدت فکری نگشته است. نتايج حاصل از این پژوهش در شناسایی، حفظ و تقویت عناصر هویت ساز معماری، از طریق برداشت از ذهن جمعی از یک سو و ایجاد خاطره جمعی از سوی دیگر (در شرایطی که شاهد از بین رفتن این پیوستگی در معماری معاصر هستیم) از اهميت برخوردار است. سامانه ی جستجو کیفی و ضمن تفسیر و تحلیل معنایی داده ها، به دنبال عوامل چندگانه موثر بر پدیده هویت نیز بوده و راهبرد آن تفسیرگرا می باشد.

کلمات کلیدی : هویت معماری ناخودآگاه جمعی خاطره جمعی