بررسی نقش بازآفرینی الگوهای پایدار در معماری کویر

بررسی نقش بازآفرینی الگوهای پایدار در معماری کویر

مجتبی صناعی1 مجتبی تیموری منش2

1) دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد هرند اصفهان
2) مدرس و هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی خوراسگان

کد IOI مقاله : XYEA-BZBDZ
محل انتشار : چهارمین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(4icsau.ir)
چکیده :
    نظریه ی توسعه ی پایدار و در پی آن معماری پایدار، از بحث بر انگیزترین موضوعات معماری معاصر است. اینکه هر ساختمانی باید بتواند با محیط طبیعی که در آن واقع شده رابطه برقرار کند جای بحث ندارد. آنچه چالش محسوب می شود نوع و چگونگی این رابطه است. ایده ی معماری پایدار امروزه برای پاسخگویی به این پرسش طرح شده است. در جهت ایجاد محیطی پایدار و مناسب زندگی انسان، معماری کویری ایران به اصول و روشهایی دست یافته است که نه تنها تخریب و ضایعه ای را بر محیط تحمل نمیکند، بلکه فراتر از آن به عنوان عامل کمال بخشیدن به ماده نیز ایفای نقش می کند. امروزه اصطلاح معماری پایدار برای گستره ی وسیعی از رویکردهای حساس به محیط به کار می رود. از معماری سنتی که به عنوان نوعی از معماری با گرایش به سمت پایداری بوم شناختی و اجتماعی شناخته میشود، تا برخی دیگر که با ایجاد آشتی و تعامل میان تکنولوژی و اکولوژی کوشیده اند ویژگیهای مفید هر دو را به کار گیرند. اگر چه هر یک از این رویکردها را افراد مختلف مطرح کرده اند. در کل ،همه ی آنها در مورد یک موضوع باهم توافق دارند ،اینکه ساخت محیط مصنوع باید با در نظر گرفتن منابع طبیعی موجود و حفظ آنها برای آیندگان انجام پذیرد.

کلمات کلیدی : بازآفرینی الگوهای پایداری معماری کویر