نقش عوامل طبیعی در محیط های مسکونی بر رشد کودکان
نقش عوامل طبیعی در محیط های مسکونی بر رشد کودکان
فرشته اسلامی1 جعفر طاهری2
1) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری گرایش معماری،دانشگاه فردوسی مشهد،ایران
2) استادیار دانشکده معماری و شهرسازی و هنر اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد،ایران
کد IOI مقاله
:
XYEA-BZCBF
محل انتشار :
چهارمین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(4icsau.ir)
چکیده :
در دهه های گذشته کودکان بیشترین وقت خود را به بازی با همسالانشان در خارج از خانه از جمله حیاط خانه ها و پارکینگ های خالی، کوچه ها و محلات، پارک ها و فضاهای سبز می گذراندند. اما امروزه با توجه به اینکه محیط های مسکونی شرایط لازم را برای فعالیت، تحرک و بازی کودکان فراهم نمی کنند؛ ارتباط کودکان با فضاهای باز و طبیعی در حال از بین رفتن است و آنها زمان بیشتری را صرف رسانه¬های تصویری و بازی های رایانه ای می کنند. این در حالی است که کودکان ذاتاً موجوداتی طبیعت دوست هستند و تمایل بیشتر آن ها به محیط های طبیعی نسبت به محیط های مصنوع بیانگر این مسأله است. بر این اساس محققان بر اهمیت حضور کودکان در طبیعت تأکید نموده و ارتباط با عوامل و عناصر طبیعی را زمینه ساز رشد و پرورش کودک می¬دانند. هدف از مقاله حاضر پی بردن به تأثیرات محیط طبیعی بر ابعاد مختلف رشد جسمانی، شناختی و روانی- اجتماعی کودکان می باشد. تحقیق حاضر بر پایة روش توصیفی- تحلیلی و از طریق گردآوری اطلاعات کتابخانه ای به بررسی ابعاد رشد و مراحل آن، تأثیر محیط بر کودک و نقش محیط های طبیعی بر ابعاد مختلف رشد کودکان می¬پردازد. نتایج این بررسی در قالب راهبردهای طراحی فضاهای باز محیط های مسکونی جهت زمینه¬سازی رشد کودکان ارایه می¬شود. یافته های این تحقیق نشان می دهد که فضاهای باز این محیط¬ها به عنوان مهم ترین بستر حضور كودكان شایسته است در تلفیق و ارتباط عمیق با طبیعت طراحی شده و عواملی چون تنوع و فرصت، تحریک حواس، قابلیت دستکاری محیط، تعامل اجتماعی، مشارکت کودکان، ایجاد فضاهای آزاد و منعطف و ایجاد قلمروهای کودک در طراحی آنها مد نظر قرار گیرد.
کلمات کلیدی : طبیعت کودکان ابعاد رشد محیط های مسکونی