تحلیلی بر تجربه احیاء و بهسازی محورهای تاریخی کشورها در حوزه بافت فرسوده شهری

مهدیه نخعی¹ اسفندیار بندریان² بختیار عزت پناه³

1) دانشگاه آزاد اسلامی، واحد مرند، باشگاه پژوهشگران جوان و نخبگان، مرند، ایران
2) استادیار جغرافیا و برنامه ریزی شهری،دانشگاه آزاد اسلامی واحد زاهدان،زاهدان،ایران
3) استادیار جغرافیا و برنامه ریزی شهری،دانشگاه آزاد اسلامی واحد مرند،مرند،ایران

کد IOI مقاله : XYEA-BZCDE
محل انتشار : چهارمین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(4icsau.ir)
چکیده :
    شهر به عنوان نماد کالبدی ؛ فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی در هر عصری می‌تواند معیاری جهت ارزیابی روند تحولات جامعه در آن باشد. بافتهای شهری در هر کشور و در هر زمانه متناسب با درجه توسعه یافتگی آن کشور شکل گرفته و شرایط اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی کشور در هر زمانی در شکل گیری آن موثر بوده است. این تغییرات در بافت جدید شهری در قالب مدرنیسم پایدار و ناپایدار(حاشیه نشینی) و در بافت قدیمی در قالب فرسودگی نمود پیدا می‌کند. در این مقاله نظریات و رویکردهای مختلفی در زمینه نوسازی و بهسازی بافت های فرسوده در اقصی نقاط جهان و کشور ایران ارائه شده است. اين نوشتار سعی می کند نتايج حاصل از مطالعاتی که در چند سال اخیر انجام شده و آزمون خطاهای صورت گرفته در نقاط ديگر را بررسی کند تا بتواند در حد توان، الگوی مناسبی در فرايند نوسازی باشد و باعث تسريع روند احیاء و نوسازی و بهسازی شود.

کلمات کلیدی : بافت قدیم فرسودگی نظریات نوسازی و بهسازی