نقش محیط در افزایش اجتماع پذیری فضای عمومی

نقش محیط در افزایش اجتماع پذیری فضای عمومی

احد نژاد ابراهیمی1 سعیده کول2

1) استادیار دانشگاه هنر اسلامی تبریز ، ایران -
2) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری اسلامی، دانشگاه هنر اسلامی تبریز،ایران -

کد IOI مقاله : XYEA-BZEFC
محل انتشار : چهارمین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(4icsau.ir)
چکیده :
    معماری عرصه ایی برای تامین نیازهای زندگی فردی و اجتماعی افراد است. که به همین علت توجه به انسان در طراحی باید اصل قرار گیرد. یکی از نیازهای انسان ، نیاز به ارتباط با دیگران و محیط است که در راستای رسیدن به این هدف باید عوامل موثر بر این روابط را که باعث پذیرش افراد و حضور آنها در فضا می شود را شناخت و در راستای ارتقای اجتماع پذیری فضا از آنها بهره برد ، از طرفی پاسخگویی به نیازهای اجتماعی انسان و تامین فرصتهای لازم در زمینه کسب تجارب اجتماعی وی ، مستلزم وجود فضا و قرارگاه کالبدی است و فضای عمومی ظرفیتی عظیم در پاسخ به این جنبه از حیات انسان در جوامع شهری محسوب می شود. با توجه به این ظرفیت عظیم از یکسو و تاکید بر بعد اجتماعی انسان و فضا از دیگرسو، هدف یافتن علل و عوامل محیطی موثر بر حفظ و تداوم حیات جمعی و کیفیت اجتماع پذیری فضاهای عمومی می باشد.؛ این تحقیق از نوع بنیادی-نظری می باشد ، که به روش تحلیلی-استنباطی پژوهش شده است و با استناد به تعاریف موجود در مورد هر کلید واژه و تلاش برای بیان تعاریفی از ارتباط آنها با همدیگر مولفه های مورد نظر ارائه گردیده است. نتایج تحقیق نشان می دهد برای افزایش اجتماع پذیری در فضاهای عمومی بوسیله عوامل محیطی می بایست به ویژگیهای محیطی که باعث افزایش کیفیت اجتماع پذیری کاربران می شود در سایه ی عوامل زمینه ایی و هنجارهای موجود پرداخت ، از مهمترین عوامل آن توجه به فعالیت پذیری فضاهای عمومی با توجه به ارزشهای موجود در جامعه است که رفتار افراد در مقابله با محیط را تحت تاثیر خود قرار می دهد.

کلمات کلیدی : اجتماع پذیری محیط محیط کالبدی فضا فضای عمومی