ارزیابی اهمیت نقش ظرفیت حامل محیطی (Carrying Capacity) در تدوین برنامه های توسعه شهری در جزایر کوچک خلیج فارس
ارزیابی اهمیت نقش ظرفیت حامل محیطی (Carrying Capacity) در تدوین برنامه های توسعه شهری در جزایر کوچک خلیج فارس
عباس لدنی1
1) دانشجوی دکترای تخصصی جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه تهران، پردیس بین المللی کیش،
کد IOI مقاله
:
XYEA-BZEHE
محل انتشار :
چهارمین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(4icsau.ir)
چکیده :
رشد و توسعه شهری در جزایر کوچک گردشگری، دارای محدودیتی است که متأثر از محدوده¬ جغرافیایی حاکم بر این نوع جزایر می¬باشد. این محدودیت، به واسطه وجود تفاوت اساسی در ماهیت برنامه¬ریزی رشد و توسعه یک شهر معمول را با محیط¬های شهری در جزایر کوچک رقم می¬زند. چرا که عموماً در شهرهای سرزمین اصلی، امکان رشد و گسترش جغرافیایی شهر در بخش¬هایی از اطراف آن، بیش و کم مقدور و میسر است. ولیکن، از آنجایی که شهرهای جزیره¬ای از همه جهات جغرافیایی محصور و محدود در مرزهای آبی دریای اطراف هستند، امکان رشد و گسترشِ پهنه جغرافیایی شهر، فراتر از مرزهای آبی آن، غیر ممکن می¬نماید. از این رو، تدوین برنامه رشد و توسعه شهری در این خاک¬پاره¬های محصور در دریا نیز، متعاقباً متأثر از این محدودیت جبری خواهند بود. به نظر می¬رسد، که برخلاف روش¬های مرسوم در تخمین نرخ رشد جمعیت و نرخ رشد شهر در روش¬های متداول برنامه¬ریزی¬ شهرهای معمول، رویکرد اصلی در تدوین طرح¬های جامع و تفصیلی و برنامه¬های توسعه شهری در جزایر می¬بایستی به جای متغیر فرض نمودن جمعیت و مفروض داشتن برخی اراضی اطراف برای توسعه¬های آتی، این دو متغیر را در قالب دو مقدار ثابت و غیر قابل تغییر درنظر گرفته و راهبردهای توسعه شهری و رشد، جذب و دفع جمعیت در این گونه جزایر، براساسِ ثابت بودن این مقادیر، ارائه گردند. این جستار تلاش دارد تا اهمیت نقش «ظرفیت حامل محیطی » را به عنوان یکی از مهمترین و تأثیرگذارترین عوامل در تعیین ظرفیت غائی توسعه جمعت و ظرفیت نهایی توسعه شهری، به منظور تدوین برنامه¬¬ریزی توسعه شهری در جزایر کوچک خلیج فارس با تأکید بر جزیره کیش به عنوان نمونه موردی، بررسی و ارزیابی نماید.
کلمات کلیدی : ظرفیت حامل محیطی برنامه¬ریزی در جزایر کوچک جزیره کیش محدودیت¬های رشد شهری در جزایر