دگردیسی شاخص¬های مسکن شهر کرمانشاه با رویکرد توسعه پایدار(1390-1365)

دگردیسی شاخص¬های مسکن شهر کرمانشاه با رویکرد توسعه پایدار(1390-1365)

ابوالفضل مشکینی1 زینب شاهرخی فر2

1) استادیار، دانشگاه تربیت مدرس تهران،
2) دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه تربیت مدرس،

کد IOI مقاله : XYEA-BZFAD
محل انتشار : چهارمین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(4icsau.ir)
چکیده :
    یکی از عوامل توسعۀ انسانی، تأمین مسکن مناسب با شئونات انسان است، بدون اینکه منابع طبیعی دچار تخریب گردد. برنامه¬ریزی تهیۀ مسکن باید به صورتی طراحی گردد که علاوه بر تأمین مسکن مناسب، متغیرهای اصلی بوم¬شناسی نیز در آن ملحوظ شود. لزوم توجه به شاخص‌های مسکن برای درک بهتر مسائل و مشکلات بخش مسکن بسیار ضروری به نظر می¬رسد، در این میان شهر کرمانشاه به دلایل گوناگون مشکل مسکن را به صورت مشکلی حاد درآورده است. این مشکلات خود را به صورت بدمسکنی، کیفیت پایین مسکن، نامناسب بودن بافت و مصالح ساختمانی در سکونتگاه¬ها نمایان کرده است. که بسیار نگران¬کننده به نظر می¬رسد. در این پژوهش شهر کرمانشاه از لحاظ شاخص¬های کمی و کیفی مسکن در طی 4 دوره سرشماری بعد از انقلاب اسلامی مطالعه، و با وضعیت ایده¬آل مقایسه شد. اطلاعات موجود از طریق مطالعات اسنادی و سالنامه¬های آماری استان در سرشماری¬های مختلف گردآوری گردید. و از بین شاخص¬های مطرح شده در توصیف مسکن پایدار و مناسب، معیارهایی که متناسب با شرایط شهر کرمانشاه و بر اساس داده¬های آماری وجود داشتند، مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج تحلیل¬ها نشان داد که: شاخص¬های مسکونی در شهر کرمانشاه هر چند با شاخص استاندارد و پایدار مسکونی هنوز فاصله‌ دارند؛ اما از سال 1365 تا1390 روند رو به بهبودی را طی کرده‌اند. به طوری که 25 سال تغییر شرایط مسکن، با تحول در ابعاد کمی و کیفی مسکن همراه بوده، و با رشد شهرنشینی، ذخیره مسکن بهبود یافته است. تعداد مسکن به ازاء صد نفر و تعداد کل مساکن افزایش‌یافته که به معنای بهبود عمومی در وضعیت مسکن است. از سوی دیگر رشد جمعیت شهرنشین، تحول در شیوه سکونت آن را نیز به دنبال داشته است؛ که در شاخص¬های مربوط به نحوه استفاده از مسکن نمود می¬یابد. اما در کل وضعیت شاخص¬ها کاملاً مطلوب نیست. و با شاخص مسکن پایدار فاصله دارند.

کلمات کلیدی : شاخص های مسکن توسعه پایدار شهر کرمانشاه مسکن پایدار