بررسی انطباق مصالح بوم آورد طبیعی با اصول معماری پایدار در سکونتگاه های روستایی اردبیل

بررسی انطباق مصالح بوم آورد طبیعی با اصول معماری پایدار در سکونتگاه های روستایی اردبیل

ودود رستمی1 علی پرداز2

1) کارشناس ارشد معماری و مدرس دانشکده فنی و حرفه ای رازی اردبیل
2) دانشجوی کارشناسی دانشکده فنی و حرفه ای رازی اردبیل، اردبیل ـ راه کلخوران

کد IOI مقاله : XYEA-BZGCB
محل انتشار : چهارمین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(4icsau.ir)
چکیده :
    چكيده امروزه با تولید مصالح ساختمانی گوناگون و فراهم شدن امکانات جابه جایی و حمل و نقل آن ها به روستاها، مصالح بیشتر و متنوع تری برای ساخت سکونتگاه های روستایی در دسترس روستائیان قرار گرفته است. در کنار نکات مثبت و مفید این مسئله یعنی آزادی عمل بیشتر برای طراحی و حضور گزینه های متنوع تر قابل انتخاب، مشکلاتی نیز حاصل شده است، که می توان به عدم سنخیت مصالح انتخابی با شرایط اقلیمی روستا، عدم انطباق مصالح با هویت و فرهنگ روستا، عدم هماهنگی با بافت کالبدی روستا و نبود مهارت کافی معماران محلی و کارگران بومی در استفاده و بکارگیری مصالح جدید و مخاطرات زیست محیطی اشاره کرد، این مشکلات از دیدگاه معماری پایدار قابل قبول نبوده و نیازمند بازبینی می باشد. این شواهد اهمیت شناخت دقیق تر مصالح بوم آورد روستا و ضرورت بکارگیری آن، از دیدگاه پایداری را آشکار می سازد. هدف پژوهش آشکار کردن مصالح بوم آورد طبیعی روستای نمهیل، به عنوان راه حلی منطبق با اصول پایداری می باشد. برای نیل به این هدف با شناخت معماری پایدار، مصالح بوم آورد طبیعی و همچنین تعریف آشنایی با روستای نمهیل از طریق روش توصیفی ـ تحلیلی به واکاوی معیارهای پایداری و عناصر بدست آمده می پردازد تا بتوان میزان انطباق دو موضوع را سنجید. با توجه به نتایج بدست آمده از این پژوهش می توان اذعان نمود که مصالح بکار رفته در روستای نمهیل، در اکثر تحلیل ها، مطابق با معیار های اصول معماری پایدار بوده و می تواند جایگزین بسیار مناسبی برای مصالح ساختمانی نوین باشد.

کلمات کلیدی : سکونتگاه روستایی معماری پایدار مصالح بوم آورد طبیعی روستای نمهیل