خانه های بومی کاشان، الگویی برای ارائه راهکار اقلیمی برای معماری معاصر در اقلیم گرم و خشک (مطالعه موردی: سرداب و بادگیر)

خانه های بومی کاشان، الگویی برای ارائه راهکار اقلیمی برای معماری معاصر در اقلیم گرم و خشک (مطالعه موردی: سرداب و بادگیر)

خسرو شبانی1 بهرام شاهدی2

1) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری، باشگاه پژوهشگران جوان و نخبگان، واحد اصفهان(خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران (نویسنده مسئول)
2) استادیار دانشکده معماری دانشگاه آزاد اسلامی خوراسگان، واحد اصفهان

کد IOI مقاله : XYEA-BZGCK
محل انتشار : چهارمین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(4icsau.ir)
چکیده :
    پرداختن به نکته معماری پایدار، بدون شناخت معماری گذشته را نمی توان پیش گرفت. معماری سنتی ایران، آسایش فضاهای داخلی را بدون استفاده از دستگاهای انرژی امکان پذیر می سازد. امروزه با توجه به مسئله بحران انرژی ، صرفه جویی در مصرف آن به یک ضرورت تبدیل شده که این ضرورت مهندسان و معماران را در ارائه ی راهکارهای در جهت جلوگیری در آسیب رساندن به محیط زیست واداشته است. هدف پژوهش در این مقاله بررسی الگوهای ارزشمند در معماری سنتی ایران، چگونگی بهره وری از راهکارهای اقلیمی جهت تامین نیاز های خود و چگونه شکل گیری فضاهای بنا جهت پایداری، که به سوخت های فسیلی وابسته نبودند و بتوان از این روش ها برای معماری امروزه استفاده کرد. فرضیه عمومی پژوهش آن است که معماری بومی ایران دارای ویژگی منحصر به فردی و فنون و قواعدی است که بسیاری از مفاهیم نوین در عرصه معماری پایدار می توان یافت و قابلیت های گسترده ای در ارائه راهکارهای در میزان استفاده از تهویه مطبوع طبیعی و صرفه جوی در انرژی برای بناها امروزی مزیت دارد. در این مقاله با استفاده از روش تحقیق اسنادی، مشاهده ای و میدانی به بررسی چگونگی شکل گیری این مفاهیم در معماری بومی خانه های کاشان پرداخته است. که نتایج حاصل از این روش تحقیق نشان میدهد راهکارهای سنتی در خانه های قدیم میتواند الگوی مناسب برای صرفه جوی در انرژی و بهبود معماری پایدار برای خانه های معاصر باشد.

کلمات کلیدی : معماری پایدار معماری بومی سرداب و بادگیر صرفه جوی در انرژی خانه های کاشان