بررسی مؤلفههای کیفی مؤثر در ارتقاء تعاملات اجتماعی در مجتمعهای مسکونی با توجه به نقش واحد همسایگی
بررسی مؤلفههای کیفی مؤثر در ارتقاء تعاملات اجتماعی در مجتمعهای مسکونی با توجه به نقش واحد همسایگی
حمزه غلامعلی زاده1 مسعود باباخانی2
1) استادیار، گروه معماری، دانشکده معماری و هنر، دانشگاه گیلان، رشت، ایران،
2) دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی معماری، گرایش معماری، پردیس دانشگاهی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران،
کد IOI مقاله
:
XYEA-BZGHC
محل انتشار :
چهارمین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(4icsau.ir)
چکیده :
افزایش ارتباط میان افرادی که در مجتمعهای مسکونی زندگی میکنند، باعث افزایش میزان رضایت و سرزندگی آنها از محیط و احساس تعلق و عزتنفس میگردد. لازمه برآورده شدن این نیازها، حضور در جمع و تعاملات اجتماعی با همنوعان میباشد. در بسیاری از مجموعههای حال حاضر به علت نبود واحدهای همسایگی مطلوب، تعاملات اجتماعی بین ساکنین به وقوع نمیپیوندد. در این مورد بسیاری از ساکنین که از لحاظ روانی عادت به حضور در اجتماع دارند، حس رضایت و تعلق کامل نسبت به محیطی که در آن ساکن هستند، پیدا نمیکنند. همچنین به علت نبود تعاملات، بستر نامناسبی برای رشد کودکان به وجود میآید و آنها را از حالوهوای اجتماعی بودن به گوشهگیری و انزواطلبی سوق میدهد. هدف اصلی از انجام این تحقیق، ارائه راهکارهایی جهت افزایش میزان تعاملات اجتماعی ساکنین در مجموعههای مسکونی میباشد. روش تحقیق در این پژوهش، تحلیلی- توصیفی و جمعآوری دادهها بصورت اسنادی و کتابخانهای بوده است. در این تحقیق، ابتدا عوامل رفتاری، کالبدی و فضایی- محیطی بعنوان شاخصهای تأثیرگذار بر تعاملات اجتماعی ذکر شده و سپس عوامل کیفی جهت ارتقای تعاملات از قبیل رضایت، آسایش، تنوع و سازگاری، امنیت و خلوت، دسترسیهای مناسب، خوانایی و غیره مورد بررسی قرار گرفتهاند. نتایج پژوهش حاکی از آن است که مطالباتی نظیر حفظ خلوت و حریم، نوع فضاهای باز مجتمع، ایجاد شرایط مناسب برای حضور ساکنین، توجه به نیازهای سالمندان و کودکان و طراحی صحیح دسترسیها، تأثیر بسزایی در افزایش حس همسایگی و تعاملات اجتماعی خواهد داشت و برای دستیابی به این مطالبات، راهکارهایی ارائه شده است.
کلمات کلیدی : تعاملات اجتماعی واحد همسایگی مجتمع مسکونی عوامل کیفی