سنجش ابعاد فضای تجمعی در محیط های مسکونی نمونه موردی : شهرک امید- مجتمع مسکونی سبحان
سنجش ابعاد فضای تجمعی در محیط های مسکونی نمونه موردی : شهرک امید- مجتمع مسکونی سبحان
محمدرضا استادرحیمی1 نکیسا لطفی مهر2
1) کارشناسی ارشد معماری،دانشگاه آزاد اسلامی واحد قزوین، ایران
2) دکتری معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد قزوین، ایران
کد IOI مقاله
:
XYEA-BZHAD
محل انتشار :
چهارمین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(4icsau.ir)
چکیده :
كيفيت محیط ها تابع ملاحظات منطقى طراحانه در فرايند كيفيت دهى به فضاها است. معماری امروزدستخوش تحولات تاريخى، فرهنگى، اجتماعى و رويدادهاى بسيار بوده است و واجد بستر لازم براى برقرارى تعاملات اجتماعى نمى باشد و در راستاى آن شكل گيرى قرارگاه هاى رفتارى آن نيز مهيا نمى باشد. این مقاله مفهوم تجمع پذيري را به منزلۀ یکی از عوامل تأثیرگذار بر کیفیت ارتباط انسان با محیط مسکونی، در بعد کمی و کیفی موردتوجه قرار داده است. نتایج حاصل از اين مطالعه نشان مي دهد كه گرچه ديدگاه هاي ارائه شده در ارتباط با اين موضوع در بسياري موارد واجد جنبه هايي مشترك بوده اند اما با اهميت نقش كالبدي و اجتماعي فضاهاي تجمعی تاكيد بسيار بر رويكردهاي پايداري، امنيت و انسان مداري مي باشد. در اين راستا با بررسي نمونه های موردي،تاثيرات متقابل الگوهاي رفتاري در احياي معناي تجمع پذیری محيط مشخص گرديد. برای این منظور، عوامل موثر بر اين مفهوم در مجموعه های مسکونی گسترده در سطح و ارتفاع تحلیل شده است. دو نمونه ازاین الگوهای سکونت در شهر تهران، شامل بخشی از شهرک امید و شهرک سبحان، برای آزمون نتایج انتخاب شده است.
کلمات کلیدی : تجمع پذيري محیط مسکونی انسان مداري شهرک امید شهرک سبحان