زمینه گرایی؛ راهکاری در باز زنده سازی هویت معماری سنتی ایرانی

زمینه گرایی؛ راهکاری در باز زنده سازی هویت معماری سنتی ایرانی

مارال سید معصومی خیاوی1 ندا خاکسار2 داریوش حیدری3

1) دانشجوی کارشناسی ارشد ،معماری. گروه هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، یزد،
2) دانشجوی دکتری معماری ، دانشکده هنر و معماری، اصفهان، ایران.
3) عضو هیئت علمی و دانشجوی دکتری مرمت، دانشکده مرمت، دانشگاه هنر اصفهان. ایران

کد IOI مقاله : XYEA-BZZGA
محل انتشار : چهارمین کنگره بین المللی عمران، معماری و توسعه شهری(4icsau.ir)
چکیده :
    سالهاست که سخن از حفظ، احياء و باز زنده سازي ارزشهاي گذشته به میان است و همه صاحب نظران متفق القولند که حفظ ارزشهاي اجتماعي و فرهنگي موجب هويت ملي است. اما از طرفي شناخت و پالايش ارزشهاي گذشته و برگزيدن بهترين آنان و تطبيق آنها با شرايط زماني و مکاني بطوري که منطبق با نيازهاي جامعه امروز باشد نيز، مسئله اي است که بايد مد نظر قرار گيرد. از اين گستره، معماري که از پر اهميت ترين عناصر ارزشي هر ملت است، سهم بسزائي دارد. معماری و شهرسازی سنتی ما همواره درتعامل با معماری بومی و اطراف خود بوده است. معماری زمینه گرا بر زمین مداری و پیوند محیط با فضا تاکید دارد و با درک پیام بستر خود شکل میگیرد و در واقع پیامی را که بستر معماری به او انتقال داده به عینیت رسانده و طراحی میکند. در نتیجه ساختمان جزکوچک از طبیعت پیرامون خواهد بود. بنابراین مهم ترین هدف، شناخت طبیعت پیرامون است که این شناخت خود مفهوم هویت را القا میکند. لیکن هدف اصلی از نگارش این مقاله، شناخت هویت معماری سنتی ایران و یافتن راهکاری جهت بازگرداندن این نوع از معماری، همسو با نیازهای عصر امروز میباشد. که با استفاده از منابع کتابخانه ای و اسناد موجود در این زمینه به این مهم دست یافتیم که، با توجه به این که پیشینیان ما زمینه معماری را که خود شامل مولفه هایی از جمله اقلیم، مصالح، حجم و ... به عنوان ارزنده ترین مولفه جهت معماری خود به کار میبردند، لذا چنین میتوان نتیجه گرفت که زمینه گرایی و تبیین اصول آن در معماری معاصر، راهکاری جهت باززنده سازی هویت معماری سنتی ایران است که کامل ترین و بی نقص ترین در نوع خود میباشد.

کلمات کلیدی : معماری زمینه گرا زمینه معماری سنتی معماری ایرانی باز زنده سازی