نوستالژی کودکی در «بی روزها عروسک» و «چشمان یک عبور» سپهری

نوستالژی کودکی در «بی روزها عروسک» و «چشمان یک عبور» سپهری

ملک محمد فرخزاد1 نسیم محمودزاده2 سید عدنان اسلامی اردکانی3

1) عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد ساوه
2) دانشجوی دکتری ادبیات غنایی، واحد علوم تحقیقات دانشگاه آزاد ساوه
3) دانشجوی دکتری ادبیات غنایی، واحد علوم تحقیقات دانشگاه آزاد ساوه

کد IOI مقاله : XYEE-BAKEB
محل انتشار : پنجمین کنفرانس بین المللی علوم رفتاری و مطالعات اجتماعی(5ibsconf.com)
چکیده :
    خاطرات، بخشی از روان هر انسانی را تشکیل می¬دهد. یادِ گذشته و اندوه از دست دادن تلخ و شیرین¬های ایام دیرین در آثار بسیاری از نویسندگان و شاعران تجلی می¬یابد. حسرت از دست دادن یار، دوری از وطن و خاطرات کودکی همه عناصری هستند تحت عنوان نوستالژی که در نقد روانشناختی آثار ادبی بررسی می¬شوند.جستار حاضر، بررسی روانشناختی دو شعر «بی روزها عروسک» و «چشمان یک عبور» در مجموعة « ما هیچ ما نگاه» سهراب سپهری است. سروده¬هایی که به دوران کودکی و خوشی¬های آن روزگار شاعر اشاره دارد. نگاه او در این دو شعر از دو لایة ناخودآگاه شخصی و ناخودآگاه جمعی است؛ روزگار نخستین انسان را همچو دوران کودکی پاک و بی¬آلایش و به دور از درد شک و تردید می¬یابد و حساب و کتاب و ارقام را آفت دوری از این دوران می¬داند.

کلمات کلیدی : نوستالژی سهراب سپهری عروسک دوران کودکی دوران نخستینه¬ها