بررسی نشانه‌های نوشتاری و تأثیر نوشتار بر تعبیر معنا در سبک خراسانی

بررسی نشانه‌های نوشتاری و تأثیر نوشتار بر تعبیر معنا در سبک خراسانی

ملک محمد فرخزاد1 سیده فاطمه وفایی2 سید عدنان اسلامی اردکانی3

1) عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد ساوه
2) دانشجوی دکتری ادبیات غنایی دانشگاه آزاد ساوه
3) دانشجوی دکتری ادبیات غنایی دانشگاه آزاد ساوه

کد IOI مقاله : XYEE-BAKFZ
محل انتشار : پنجمین کنفرانس بین المللی علوم رفتاری و مطالعات اجتماعی(5ibsconf.com)
چکیده :
    ادبیات، فرهنگ و هنر از جمله مقوله‌هایی‌ هستند که در ایران از دیرباز مورد توجه بوده‌اند و به عبارتی می‌توان ایران را مهد هنر و ادبیات دانست. ایرانیان پس از ورود اسلام نیز با ذوق و ابتکار خود هنر و ادبیات را بیش از پیش سرشار کردند و با بهره‌گیری از هنرهای بصری جلوه‌های معنوی و روحانی را به ادبیات افزودند. نشانه‌شناسی نوشتار به این مبحث می‌پردازد که چطور نقش دیداری نوشتار می‌تواند بخشی از بار ادبیات را بر دوش کشد. به عبارتی ماده دیداری زبان می‌تواند بر وجه مفهومی آن تأثیر بگذارد و ماده دیداری زبان می‌تواند در هنر و ادبیات دخالت کند. در این مقاله، پس از بحث در مورد وجه تصویری زبان نشان داده شده که در حوزه نوشتاری، میتوانیم شمایل تصویری و ساختاری داشته باشیم. شمایل تصویری و شمایل ساختاری در نوشتار شعر سبب می‌شود روابط ساختاری، یک نظامی معنادار را به وجود آورد و بر مفهوم آن اثر گذارد. در ادامه با مقایسه آثار و اشعار شعرای صاحب نام سبک خراسانی مشاهده شده که آنها از شکل نوشتاری حروف الفبا برای تشبیهات محسوس خود استفاده کرده‌‌اند. این تشبیهات در سبک خراسانی رایج بود و نخستین بار توسط شعرای آن عصر ظهور یافت. در نهایت در این مقاله به طور خاص به تأثیر پذیری برخی اشعار از اصطلاحات خاص خوشنویسی پرداخته می‌شود.

کلمات کلیدی : هنر نوشتاری وجه شمایلی زبان سبک خراسانی خوانش معنا