پوشش های ایرانی، نگرش نیارشی به مهندسی معماری سنتی
پوشش های ایرانی، نگرش نیارشی به مهندسی معماری سنتی
علیرضا اشرفی1 ساحل نصرت2
1) کارشناس مرمت و احیاء بناهای تاریخی، دانشگاه پیام نور اصفهان مرکز اصفهان.ایران.
2) کارشناس مرمت و احیاء بناهای تاریخی، دانشگاه پیام نور اصفهان مرکز
کد IOI مقاله
:
XYEZ-AHDFZ
محل انتشار :
کنفرانس بین المللی پژوهش در علوم و تکنولوژی(rstconf.com)
چکیده :
اجرای پوشش سقفها در بناهای مختلف بر اساس آنچه تا کنون در هنر معماری اصیل ایرانی به عمل آمده است، بجز در محلهایی که ساکنین آنها دسترسی به چوب داشته و توانسته اند از آن برای پوشش ساختمان های خود استفاده کنند، به ناچار از مصالح موجود مانند خاک و سنگ استفاده شده و برای این کار، مصالح به شکل و اندازه های خاص قابل حمل تغییر داده تا امکان استفاده از این منابع طبیعی برای ایشان فراهم آید. در استفاده از خشت و آجر و یا قلوه سنگ در پوشش ها، چون امکان تعبیه پوشش در سطوح صاف وجود نداشت، لذا پوشش های منحنی را ابداع و به بهترین نوع آن و مستحکم ترین آنها که قوس های بیض باشد، دست یافتند؛ که به صورت دورهای نیم دایره، بیضی های معروف به خاگی و دورهای شکسته در معماری ایران جلوه گر شد. از دو شکل کلی تاق وو ازج و همچنین قبه، «گنبد» نشکیل گردید که هر دوره ای بر اساس سلیقه استادان فن و مطابق با اصول کامل فنی و ایستایی ارائه شد. اجرای سقف، آنگا که گنبدی شکل باشد، سخنی یا رفتاری دیگر با دیوارهای زیرین خود دارد، گنبد – که هیچگاه نمی تواند بی واسطه روی دیوار های چهارگانه زیرین خود بنشیند، می تواند به عنوان یک عنصر ساختمانی مستقل(از دیدگاه استاتیکی) ویا نیمه مستقل عمل کند. و در پایان مبحث تاقها، دو اصل عمده مورد نظر قرار می گیرند: الف – ترسیم و کارکرد ب – طرز اجرا.
کلمات کلیدی : تاق قوس معماری نیارش