اثرات لوتئیلین در پیشگیری از چسبندگی داخل شکمی بعد از عمل جراحی در موش صحرایی

اثرات لوتئیلین در پیشگیری از چسبندگی داخل شکمی بعد از عمل جراحی در موش صحرایی

محمود هاشم زایی1 آمنه بادروزه2 کاوه تبریزیان3 مهرداد ایرانشاهی4 مهدی خوش سیما شهرکی5 جعفر شهرکی6 اسماعیل عظیمی خطیبانی7

1) استادیار دانشکده داروسازی دانشگاه علوم پزشکی زابل
2) دانشجوی دکتری عمومی داروسازی دانشکده داروسازی زابل
3) استاد یار دانشکده داروسازی دانشگاه علوم پزشکی زابل
4) استاد دانشکده داروسازی دانشکده داروسازی مشهد
5) دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی، زابل
6) استاد یار دانشکده داروسازی دانشگاه علوم پزشکی زابل
7) استاد یار بخش پاتولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی زابل

کد IOI مقاله : XYEZ-AHFGA
محل انتشار : کنفرانس بین المللی پژوهش در علوم و تکنولوژی(rstconf.com)
چکیده :
    اثرات لوتئیلین در پیشگیری از چسبندگی داخل شکمی بعد از عمل جراحی در موش صحرایی چسبندگی داخل شکمی از عواقب عمل های جراحی ناحیه شکم بوده که عوارضی از جمله انسداد روده، درد لگن و نازایی دارد. لوتئولین یک ماده طبیعی است که دارای اثرات ضدالتهابی، آنتی اکسیدان و ضد رگ زایی می باشد. تشکیل باند های چسبندگی همراه است با افزایش التهاب، رگ زایی و تکثیر سلولی. هدف این مطالعه بررسی اثرات لوتئولین در چسبندگی داخل شکم در مدل حیوانی در موش صحرایی می باشد. مواد و روش ها: برای این مطالعه 30 موش صحرایی به 5 گروه شامل: لوتئولین 10، 25 و 50 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن و گروه نرمال سالین به عنوان گروه کنترل و گروهی که هیچ مداخله ای انجام نمی شود، می باشد. بعد از بی هوش کردن حیوانات، با استفاده از یک روش استاندارد، القای چسبندگی انجام شد و در گروه های مصرف کننده دارو از دارو استفاده گردید و در گروه کنترل، نرمال سالین. سپس شکم حیوانات بخیه زده شده و تا دوهفته در شرایط استاندارد در اطاق حیوانات نگهداری شدند. پس از طی دوهفته، حیوانات بیهوش شده و برای تست پراکسیداسیون چربی از نمونه های سکوم و پریتوان جمع آوری شد و برای تغییرات میکروسکوپی و ماکروسکوپی از این نمونه ها استفاده گردید. برای اندازه گیری عامل التهاب، خون حیوانات جمع آوری شد و میزان TNF-alpha در آنها اندازه گیری شد. نتایج نشان داد که لوتئولین میزان آسیب های میکروسکوپی و ماکروسکوپی را کاهش داده و پراکسیداسیون چربی ها در مقایسه با گروه کنترل به صورت معنی داری کاهش یافته است. هم چنین این مطالعه نشان داد که میزان TNF-alpha در گروه های درمان در مقایسه با گروه کنترل تفاوت معنی داری پیدا نکرد. به صورت خلاصه نتایج نشان داد که لوتئولین می تواند میزان چسبندگی داخل شکمی را با کاهش عوامل التهاب زا کاهش داده و علت این که میزان TNFکاهش نیافته است شاید به این دلیل است که نمونه های جمع آوری شده از خون محیطی بوده و نه از مایع داخل پریتوان.

کلمات کلیدی : لوتئلین چسبندگی شکمی تی ان اف آلفا پراکسیداسیون چربی