تمایزیافتگی و تفکرارجاعی: نقش واسطهای درماندگی آموخته شده
تمایزیافتگی و تفکرارجاعی: نقش واسطهای درماندگی آموخته شده
فهیمه قایدی1 الهام شبانکاره مقدم2
1) مدرس دانشگاه پیام نور واحد اوز،کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی دانشگاه
2) مدرس دانشگاه پیام نور واحد اوز،کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی داشنگاه
کد IOI مقاله
:
XYEZ-AKAFB
محل انتشار :
کنفرانس بین المللی پژوهش در علوم و تکنولوژی(rstconf.com)
چکیده :
پژوش حاضر با هدف پیشبینی تفکر ارجاعی بر اساس تمایز یافتگی خود با واسطه درماندگی آموخته شده در دانشجویان انجام شد. 335 نفر(164پسر و 176 دختر) از دانشجویان دانشگاه آزاد لار به روش خوشهای چند مرحلهای انتخاب شدند و پرسشنامههای تمایزیافتگی دریک (2011)، پرسشنامه درماندگی آموخته شده کوینلس و نلسون (1988) و پرسشنامه تفکر ارجاعی ارینگ (2010) پاسخ دادند. نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه به شیوه هم زمان مبتنی بر روش بارون و کنی (1986) نشان دادند که واکنش سازی عاطفی، همآمیختگی با دیگرانو گسلش عاطفی پیشبینی کننده مثبت تفکر ارجاعی و موقعیت من پیشبینی کننده منفی تفکر ارجاعی است. همچنین همآمیختگی با دیگران و گسلش عاطفی ، پیشبینی کننده مثبت درماندگی آموخته شده و موقعیت من پیشبینی کننده منفی درماندگی آموخته شده بودند. در نهایت درماندگی آموخته شده ، در رابطه بین تمایز یافتگی و تفکر ارجاعی نقش واسطهای را ایفا کرد. به این ترتیب که واکنش هیجانی و موقعیت من به واسطه درماندگی آموخته شده به ترتیب پیشبینی کننده مثبت و منفی تفکر ارجاعی بودند.پس از بحث در مورد یافتهها، محدودیت پژوهش و پیشنهاد جهت هدایت پژوهشهای آتی، ارائه شده است.
کلمات کلیدی : تمایزیافتگی تفکرارجاعی درماندگی آموخته شده