بررسي ميزان نقش سيّد ابوالقاسم ميرفندرسكي در توسعه‌ي عرفان ايران اسلامي و هند

بهنام قاسمي¹ سميه موسي پور² زينب موسي پور³

1) دانشجوي دكتراي زبان و ادبيّات فارسي دانشگاه آزاد اسلامي واحد دهاقان اصفهان
2) دانشجوي كارشناسي ارشد زبان و ادبيات فارسي
3) كارشناس معارف و دبير

کد IOI مقاله : XYFA-BBAZC
محل انتشار : دومین کنفرانس بین المللی رویکردهای نوین پژوهشی در علوم انسانی(2achconf.com)
چکیده :
    برخي از شاخصه‌ها، سيّد ابوالقاسم ميرفندرسكي را به سوي معرفت كشاند، از جمله تيز هوشي، عزّت نفس، حاضرجوابي و بي باكي، وي در حكمت الهي، داراي صلابت علمي و كمال بود. و اين فيلسوف صوفي از مشرب عرفاني و عرفان عملي و كرامات برخوردار بوده و شاگردان بزرگي دارد. و همگان مقام و جايگاه بلند او را مي شناختند. از عوامل سفر مير به هندوستان، بر سر كار آمدن شاه طهماسب اوّل، شاه عباس كبير صفوي و افكار متضادّ آنان با فيلسوفان و صوفي نمايان سابق و دشواري عبور از آستان منازل بزرگان و دانشمندان ایران بوده است. و همچنین بزرگداشت دانشمندان از سوی هنديان و حرمت داشتن افراد لايق و مسدود بودن ميدان آسايش علمي در ايران مي باشد. در اين زمان بازار صوفي گري و شعر كم رنگ گرديده و دانشمندان تفسير و حديث و تاريخ منزلت يافتند كه موجب هجرت علما و توسعه ي زبان و ادبيات فارسي و تأليفات فرهنگ ها و رشد و بالندگي تفكّر ايراني و هندي در سايه ي «صلح كل» بزرگان هند بوده است. تأثير از سنن و آداب و آيين هندوان در عرفان به ويژه بودا و ارتباط با قطب ها، در خوي درويشي ايشان افزوده و سبب عشق او در هفت سال رياضت كشي بوده است. تا به بلنداي معرفت، كيمياگري، و شناخت و احاطه بر علوم معقول و منقول رسيده است. درخشش علمي ميرفندرسكي به علل حمايت شاه جهان و مؤانست با حكمت و عرفان هندوان و كتب آنان و پيدايش آثار ارزنده، در حاشيه نويسي تا فرهنگ نويسي و سرايش اشعار، رسالات، با زباني روان و شيوا، و تأثير از بزرگاني چون عطّار بوده است.

کلمات کلیدی : ابوالقاسم ميرفندرسكي توسعه عرفان ايراني اسلامي هندي