بررسی ابعاد بازدارندگی ناشی از توسعه آموزش اندیشه ورزی صحیح نزد دانشگاهیان ( اساتید / دانشجویان / کادر اداری ) علوم پزشکی تبریز

میکائیل صفائی¹ یوسف خیری²

1) دکترای علوم انسانی اسلامی و عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی تبریز
2) دکترای علوم انسانی اسلامی و عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی تبریز

کد IOI مقاله : XYFA-BBAZF
محل انتشار : دومین کنفرانس بین المللی رویکردهای نوین پژوهشی در علوم انسانی(2achconf.com)
چکیده :
    انسان نیازمند اندیشیدن است . متعاقب کاهش توانمندی غریزی گونه انسانی در دنیای زیست شناسانه ، قابلیت اندیشه ورزی او تا حدودی جبران کننده تلقی می گردد. هدف اینجاست که اندیشه ورزی متعالی به کار وی خواهد آمد . روش تحقیق این مقاله بر اساس طرح تحقیقی که در دانشگاه علوم پزشکی تبریز برای یافتن راههای رفع موانع برگزاری کرسی های آزاد اندیشی اجرا شده نگارش گردیده است .در این مقاله تلاش می شود از طریق ارتباط ملموس با طرز تفکر مخاطبان و جمعیت هدف ( اقشار سه گانه دانشگاه علوم پزشکی تبریز ) به ماهیت و متعاقب آن ؛ تجویز نسخه آموزشی برای اندیشه ورزی سودمند دست یابیم . در دو مرحله ، پرسشنامه هایی که مرحله دوم آن مکمل مرحله نخست بوده است طراحی و با فراخوان های متعدد در اختیار اساتید و دانشجویان قرار گرفت . سوال اصلی در این مقاله مربوط به چگونگی دستیابی به راههای رفع موانع آزاداندیشی مفید نزد دانشگاهیان این دانشگاه است .نتیجه و یافته پژوهشی در این مقاله و توجیه قطعی طرح توسعه آموزش اندیشه ورزی صحیح نزد دانشگاهیان علوم پزشکی تبریز از دیدگاه باز دارندگی آن مطرح است ؛ در نظر بگیریم که فضای ناشی از فقدان اندیشه ورزی سودمند می تواند چه تبعاتی به همراه آورد : این تبعات در این بررسی پژوهشی در محدوده و مقطع زیستی دانشجویی و در اساس ، دانشگاهی برای فرد در دانشگاه علوم پزشکی تبریز مطرح است . نتایجی که از پاسخنامه ها بدست آمد مؤید اثر بخشی برنامه آموزش برای توسعه آزاد اندیشی بوده است . طراحی هدفمند سؤالات با جهت گیری آموزشی ، رعایت اصل صداقت در طراحی آنها ، یاری رسانی به مخاطب در آموختن و درک گام به گام مطالب از جمله دلایل موفقیت طرح به شمار می رود .

کلمات کلیدی : بازدارندگی توسعه آموزش اندیشه ورزی