بازار و جایگاه آن در مدیریت فرهنگ ایرانی

بازار و جایگاه آن در مدیریت فرهنگ ایرانی

علی نوری مطلق1 حمید رضا نوری مطلق2

1) استادیار دانشگاه ازاد اسلامی اراک
2) دانشجوی کارشناسی معماری دانشگاه شهید بهشتی تهران

کد IOI مقاله : XYGC-BCCEH
محل انتشار : سومین کنفرانس بین المللی مدیریت و علوم انسانی(3icmhconf.com)
چکیده :
    بازار بیانگر هویت مکانی اجتماعی است و هندسه خاص و تعبیه عملکردهای متعدد آن، به خواسته ها و ملزومات بازرگانان و مبادلات فرهنگی ملل مختلف پاسخ می دهد. این تحقیق که تحقیقی توصیفی است سعی کرده است تا با شیوه ی کتابخانه ای، به بررسی جایگاه بازار در مدیریت فرهنگ ایرانی بپردازد. از منظر فرهنگ ایرانی، بازار محملی برای پاسخ دادن به نیازهای مادی و معنوی است. رویکرد اسلامی در جامعه ایرانی، در عملکرد و کیفیت فضایی بازار آن مشهود است. با گسترش اسلام و تکامل سازوکارهای اجتماعی، نظام کالبدی بازار کاملتر و پیچیده تر گردید. در بررسی تاریخی، با شکل گیری حکومتهای مقتدر، بازارهایی با نقشه قبلی متولد شدند (بازار صفوی). بازارها اغلب از بیرون شهرآغاز شده و تا قلب آن ادامه پیدا می کنند و به سه دستۀ شهری، روستایی و عشایری و نیز دائمی، موقتی و روز، تقسیم میشوند. امروزه با وجود حضور پاساژها و هایپراستارها، بازار با حفظ کالبد پیشین خود، همچنان قلب اقتصادی جامعه است و در پیوند با وجوه شهر، عملکرد مناسبی دارد. ازاین رو پیوند محکمی میان میدان و مساجد جامع با بازار وجود دارد. نقش بازار علاوه بر اقتصاد، در سایر شئون زندگی اجتماعی انسانها مشهود و نقش مذهب در بازار به عنوان هویت بخش، پررنگ تر است. بر این اساس شکل و ساختار بازار در گرو فرهنگ، اقلیم، قدرت اقتصادی و مصالح موجود می باشد.

کلمات کلیدی : بازار کارکردهای اجتماعی فرهنگی فرهنگ ایرانی مدیریت شهری