تجلی مفهوم تعاملات اجتماعی از محلات سنتی تا مجتمع¬های بلندمرتبه مسکونی معاصر

شهاب عباس زاده¹ عادله روحانی²

1) دانشیار گروه معماری دانشکده معماری وشهرسازی دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار
2) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری دانشکده معماری و شهرسازی دانشگاه حکیم سبزواری

کد IOI مقاله : XYHH-BKAAZ
محل انتشار : کنفرانس معماری ایران؛ گذشته، اکنون و آینده با مضمون ویژه: فضاهای مذهبی و آئینی(irarchconf.ir)
چکیده :
    با افزایش جمعیت و رشد فزاینده شهرنشینی و همچنین پیشرفت تکنولوژی، الگوی تولید بلندمرتبه را می¬توان از مهم¬ترین تحولات فرآیند اسکان بشر در شهرها به شمار آورد. امروزه مجتمع¬های مسکونی، اولین و مهم¬ترین مرکز اجتماع فرد پس از خانه و خانواده محسوب می¬شود چرا که این مجتمع¬ها جایگزین محلات قدیمی شهری گشته است؛ از آنجا که روابط اجتماعی یکی از موارد ضروری در سلسله مراتب نیازهای مازلو می¬باشد، بی¬توجهی به آن و درنظر¬نگرفتن پیامدهای روان-شناسی آن در مجتمع¬های بلندمرتبه مسکونی، می¬تواند زندگی فردی و اجتماعی ساکنین را با مشکلاتی مواجه سازد. هدف از این مقاله بررسی جایگاه تعاملات اجتماعی در محلات مسکونی و خانه¬های سنتی و مقایسه آن با جایگاه تعاملات اجتماعی در مجتمع¬های بلند مرتبه مسکونی می¬باشد. . امروزه با تغییر شکل محلات مسکونی به مجتمع¬های بلند مرتبه مسکونی، بسیاری از فضاهای شهری اجتماعی مردم حذف گردیده و با جایگزین شدن واحدهای کوچک آپارتمانی به جای خانه¬های سنتی ایرانی، حیاط¬ها، ایوان¬ها، هشتی و درگاه تنها به راهرویی منتهی به چند واحد آپارتمانی بدل گشته است؛ فضاهای روابط و تعاملات میان همسایگان به حداقل ممکن رسیده و نمی¬توان انتظار تعاملات اجتماعی عمیقی از ساکنین مجتمع¬های بلند مرتبه مسکونی داشت.

کلمات کلیدی : تعاملات اجتماعی محلات مسکونی خانه¬ مجتمع های بلند مرتبه