اندیشه علمی در طراحی

سارا تفاخری¹ جعفر طاهری²

1) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری،گروه معماری، دانشکده معماری، شهرسازی و هنر اسلامی دانشگاه فردوسی واحد بین الملل مشهد، ایران
2) دکترای معماری، استادیار دانشکده معماری، شهرسازی و هنر اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد، ایران

کد IOI مقاله : XYHH-BKBDD
محل انتشار : کنفرانس معماری ایران؛ گذشته، اکنون و آینده با مضمون ویژه: فضاهای مذهبی و آئینی(irarchconf.ir)
چکیده :
    زمينه هاي فكري و قدرت تفكر طراح در حين فرآيند طراحي از جمله مباحثي است كه امروزه تحت تاثير روان شناسي شناخت گرايي مطرح مي باشد. گونه هاي فكر كردن و رويكردهاي اتخاذ شده از سوي طراح نقش مستقيمي در فرآيند تفكر سير از سوال به جواب داشته و نتيجه آن در محصول طراحي مشهود مي باشد. در اين بين توجه به دستاوردهای علم بر اندیشه و تفکر طراح و نتیجتا بر طراحی و اثر معماری امری غیر قابل انکار است. اینکه تفکر و روش اندشیدن طراح، چگونه بر طرح تاثیرمیگذارد و جایگاه روش علمی در این فرایند چیست ما را ملزم نمود ضمن بیان چیستی اندیشه، علم و روش اندیشیدن علمی به بررسی جایگاه آنها در طراحی بپردازیم. اگر علم را مجموعه ای از دانستنی ها و یا معلوماتی دانست که بر اساس تجربه و یا آزمایش کنترل شده و منظم به دست می آید، روش دست یافتن به چنین معلوماتی را نیز می توان روش علمی دانست. می توان اینگونه بیان نمود که اندیشه علمی مبتنی بر پژوهش علمی و روش علمی است. در باب رابطه بین علم و طراحی دو موضوع « علم در طراحی » و « روش طراحی علمی » مطرح می شود. علم در طراحی مربوط به روش های منظم و منطقی دستیابی به اطلاعات لازم در طراحی، انتظام بخشی به اطلاعات و نتیجه گیری از آنهاست، اما تنظیم و تشخیص قواعد و روش های طراحی به منظور دستیابی به راه حل های ممکن مربوط به روش های طراحی علمی می گردد.

کلمات کلیدی : اندیشه اندیشه علمی روش علمی علم و طراحی