تبیین و تشریح رویکرد انتقال حق توسعه (TDR) به عنوان ساز و کاری برای حفاظت از بافت‌های تاریخی

تبیین و تشریح رویکرد انتقال حق توسعه (TDR) به عنوان ساز و کاری برای حفاظت از بافت‌های تاریخی

محمدحسین پورحسن زاده1 قادر احمدی2

1) دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه‌ریزی شهری، دانشکده معماری، شهرسازی و هنر،دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران، email
2) استادیار گروه شهرسازی، دانشکده معماری، شهرسازی و هنر، دانشگاه ارومیه، ایران،

کد IOI مقاله : XYKG-CGBHB
محل انتشار : امنیت، پیشرفت و توسعه پایدار مناطق مرزی، سرزمینی کلانشهرها راهکارها و چالش ها (icsp.ir)
چکیده :
    بافت‌های تاریخی شهرها میراث ارزشمند معماری به جای مانده از گذشتگان هستند که در هویت بخشی به حیات شهری در طول تاریخ نقش قابل توجهی ایفا می‌کنند. اما امروزه شهرها شاهد از بین رفتن این میراث ارزشمند از طریق ساخت و سازهای بی رویه و بدون ملاحظه ارزش‌های فرهنگی و تاریخی هستند. اگرچه تاکنون تلاش‌هایی از سوی مدیران و تصمیم گیران جهت حفاظت از آنها صورت گرفته اما معمولاً به واسطه عدم انتخاب راهکارهای درست این اقدامات بسیار ناکارآمد بوده اند. یکی از رویکردهای نو در جهت حفاظت از نواحی ارزشمند شهری، رویکرد انتقال حق توسعه (TDR) می‌باشد؛ این روش در کشورهای توسعه یافته و در دهه اخیر در برخی کشورهای در حال توسعه مورد استفاده قرار گرفته است. رویکرد انتقال حق توسعه برنامه‌ای برای کاهش یا حذف کلی توسعه فیزیکی در مناطقی که جامعه یا برنامه ریزان خواهان حفاظت آن هستند (مانند بافت‌های تاریخی) می‌باشد. این تحقیق با روش توصیفی – تحلیلی انجام شده است و هدف آن تشریح رویکرد انتقال حق توسعه و بررسی الزامات، شرایط و فرایندهای مورد نیاز به منظور اجرای این روش در بافت‌های تاریخی جهت حفاظت از آن‌ها می‌باشد. نتایج تحقیق نشان داده است که نظارت قوی دولت‌های محلی، تعیین دقیق مناطق ارسال و دریافت، مشارکت مردم در طرح و وجود تقاضای مؤثر در مناطق دریافت نقش مهمی در موفقیت این روش دارند.

کلمات کلیدی : انتقال حق توسعه مناطق ارسال مناطق دریافت بافت‌های تاریخی