مسئولیت شورای امنیت در قبال قطعنامه های صادره علیه ایران

مسئولیت شورای امنیت در قبال قطعنامه های صادره علیه ایران

هادی طاهری1

1) دانشجوی دکتری حقوق بین الملل دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرمانشاه، ایران

کد IOI مقاله : XYZD-ZZEEC
محل انتشار : دومین کنفرانس بين‌المللی علـوم انسـانـی، روانـشـنــاسـی و علوم اجتمـاعی(2hpsconf.com)
چکیده :
    شوراي امنيت با استناد به فصل هفتم منشور ملل متحد به نحو گسترده‌اي از ابزار تحريم استفاده نموده است. مطالعه پيامدهاي حاصل از تحريم‌ها در كشورهاي هدف نشان مي‌دهد كه بيشترين رنج و آسيب ناشي از اين تحريم‌ها و محدوديت‌ها بر مردم عادي وارد شده است و موازين حقوق بشر در اثر اين تحريم‌ها به نحو گسترده‌اي مورد نقض قرار گرفته است. از آنجا كه مسئوليت حفظ صلح و امنيت بين‌المللي در پرتو رعايت اهداف و اصول سازمان ملل متحد و مقررات منشور به شوراي امنيت واگذار شده است وضع چنين تحريم‌هايي به لحاظ نقض مواد 1، 24، 55 منشور و ساير معاهدات حقوق بشر تخطي از حدود صلاحيت و اختيارات قانوني اين شورا تلقي شده و فاقد اعتبار است و به لحاظ تخلف شوراي امنيت از تعهدات بين‌المللي خود در زمينه حقوق بشر، موجبات مسئوليت بين‌المللي اين شورا و به تبع آن سازمان ملل متحد تحقق پيدا مي‌كند. شوراي امنيت در قطعنامه‌هاي 1737، 1747، 1802 و 1835 تحت ماده 41 منشور را اقدام به وضع تحريم‌هاي عليه جمهوري اسلامي ايران نموده كه با مطالعه اين قطعنامه به وضوح مغايرت مفاد اين قطعنامه‌ها را با اصول سازمان ملل و مواد منشور مي‌بينيم و اين در حالي است كه شوراي امنيت هيچ وقت براي اين اقدامات خلاف موازين بين‌المللي خود مورد محاكمه قرار نگرفته است. وجود شخصيت حقوقي سازمان ملل و اركان آن هم به طور ضمني از مواد منشور و هم از آراء مشورتي ديوان بين‌المللي دادگستري به وضوح استنباط مي‌شود. اما با اين اوصاف نبودن ضمانت اجراي مشخصي در مسئول دانستن شوراي امنيت و مجازات آن باعث شده است كه تا كنون شوراي امنيت در هيچ كجا مسئول و محكوم و بالاخره مجازات نشود.

کلمات کلیدی : شورای امنیت قطعنامه های صادره علیه ایران فصل هفتم منشور مسئولیت بین المللی