سیاست و تاریخنگاری در تاریخ طبری
سیاست و تاریخنگاری در تاریخ طبری
پری ملکی پور1
1) دانشجوی دکتری تاریخ اسلام، دانشگاه الزهرا (س) تهران، ایران
کد IOI مقاله
:
XYZE-ZZFDB
محل انتشار :
دومین کنفرانس بین المللی علوم رفتاری و مطالعات اجتماعی(2ibsconf.com)
چکیده :
رابطه بین سیاست و تاریخنگاری از مباحث مهمی است که تا¬کنون به طور جدی به آن پرداخته نشده¬است. روشن شدن رابطه بین این دو مقوله می¬تواند دلیل کتمان برخی حقایق و واقعیتها را از سوی قشر اندیشمند جامعه، برای ما آشکار نماید. در این نوشته به صورت توصیفی–تحلیلی به رابطه بین سیاست و تاریخنگاری در تاریخ طبری پرداخته شده¬است. این مقاله در صدد پاسخ دادن به این سؤالات است که سیاست بر تاریخنگاری و تاریخنگاری بر سیاست در تاریخ طبری چه تأثیری داشته¬است؟فرضیاتی که در پاسخ سؤالات فوق مطرح شده بدین قرار است: 1- توجه و علاقه حکومت به اخبار پیشینیان برای سرگرمی یا آگاهی از آداب سیاست وکشورداری یا برجای گذاشتن سرگذشتنامه¬ای افتخار آمیز از خویش، انگیزه¬ای شد تا به تاریخنگاری توجه شود. 2- تاریخنگاری تاریخ طبری از طریق نظریه¬مند کردن تاریخ حکومتها(خلافت و سلطنت )و فراهم سازی داده¬های لازم برای آنها، در صدد کسب مشروعیت و قدرت اجتماعی برای حکومت و برای حاکمان بر آمده¬اند. دستاورد این پژوهش را می¬توان شناخت رابطه¬ای عنوان کرد که بین سیاست و تاریخنگاری درتاریخ طبری وجود داشته¬است. رابطه¬ای که باعث شده¬است مورخ هر چند به قیمت قربانی کردن حقایق، از بسیاری واقعیتها چشم پوشی نماید و با نوشتارهای خود در صدد اثبات مشروعیت و مقبولیت دینی و مردمی برای قدرت حاکم باشد و دشمنان آنان را فاقد صلاحیت لازم برای بدست گرفتن قدرت بداند و سیاست نیز به پاس این خوش¬خدمتی، مقدماتی فراهم نماید، تا مؤرخ با آسودگی خاطر به نگارش خود بپردازد و هم به سیاستمدارن اصول کشورداری بیاموزد و هم روش¬های حکومتداری آنان را برای آیندگان ثبت نماید.
کلید واژه ها: سیاست، تاریخنگاری، تاریخنگری، تاریخ طبری
کلمات کلیدی : سیاست تاریخنگاری تاریخنگری تاریخ طبری