سیری در نوع تعاملات اجتماعی در فضاهای عمومی شهرهای سنتی ایران

سیری در نوع تعاملات اجتماعی در فضاهای عمومی شهرهای سنتی ایران

محمد مسعود1 مریم نجفی2

1) دکترای معماری، دانشیار داشگاه هنر اصفهان
2) دانشجوی دکتری شهرسازی دانشگاه آزاد واحد نجف اباد

کد IOI مقاله : XYZE-ZZFEK
محل انتشار : دومین کنفرانس بین المللی علوم رفتاری و مطالعات اجتماعی(2ibsconf.com)
چکیده :
    ویژگی اصلی اطلاق یک فضا به فضای شهری، رخ دادن تعاملات اجتماعی در آن فضا است. نحوه تعاملات در همه جوامع یکسان نیست. گاهی یک نوع از رفتار در یک جامعه تعامل و باعث افزایش کیفیت و سرزندگی محیط محسوب شده، اما در جامعه دیگر ضدارزش می‌باشد. این مقاله به بررسی آن نوع از تعاملات اجتماعی پرداخته که نظریات شهرسازان غربی آنها را توصیف کرده‌اند و چهار صفت «فعالانه بودن»، «غیررسمی بودن»، «بی معنا بودن یا حضور بی دلیل در فضا» و «برون گروهی بودن» را که به طور مطلق برای تعاملات اجتماعی در فضاهای شهری مطلوب دانسته‌اند، در فضاهای عمومی شهرهای سنتی ایران مورد نقد و بررسی قرار می‌دهد. به نظر می رسد وجود این ویژگی‌ها در فرهنگ ایران مطلق نبوده و تعاملات نیز، همانند کالبد سلسله مراتبی فضاهای شهری، دارای طیف‌های متفاوتی هستند. در ایران هر چه از فضاهای نیمه خصوصی به سمت عمومی در فضاهای شهری پیش می‌رویم، تعاملات به سمت «رسمیت» و «انفعال» بیشتر، «برون‌گروهی‌تر» و «معنادارتر» شدن پیش می‌رود. همچنین هر قدر فضای شهری در غرب محل ظهور «منِ فردی» است، در ایران محل حضور «اجتماع» است.

کلمات کلیدی : تعاملات اجتماعی فضای شهری شهرهای سنتی ایران فرهنگ ایرانی