اهتمامی بر ارائه‌ی آرایه‌ی انحای پویایی در مهرازی

اهتمامی بر ارائه‌ی آرایه‌ی انحای پویایی در مهرازی

محمدِ حبیبیِ‌سوادکوهی1 بهنوشِ آذریِ‌مبارکه2

1) پژوهش‌گرِ دکترای تخصصیِ معماری، دانش‌گاهِ تهران، ایران -
2) دانش‌آموخته‌ی کارشناسیِ ارشدِ معماری، دانش‌گاهِ تهران، ایران -

کد IOI مقاله : XYZG-ZABGK
محل انتشار : دومین کنفرانس بین المللی علوم و مهندسی(2icesconf.com)
چکیده :
    دوامِ هستی بر تعادل و تعامل میانِ ماندگاری و دگرگونی، دو نیروی رویاروی هم، استقرار دارد، آن‌چنان‌که خموشی به حرکت، حیات می‌بخشد و تغییر به ثبات، معنا. حضورِ تحول در تمامیِ عرصه‌ی عالَم به‌دیده می‌آید، چه که همه‌ی عناصرِ هستی در شئونات و ویژگی‌های خویش، یک سِیرِ مستمرِ مستدام دارند. به بیانی دیگر، هر آن دنیا در حالِ حادث و نو به نو شدن است. رازی‌گری نیز چونان بسیاری از علوم، فنون، و هنرها، از توانشِ بازنماییِ مفهومِ نام‌برده به‌سزاواری برخوردار بوده، و به‌فراخورِ قابلیتِ تحقق، دست در کارِ تجلیِ آن می‌بَرَد. با این‌حال باید مدِ نظر نهاد که نوعِ ظهورِ حرکت در معماری همواره آشکارگیِ یک‌سان نداشته و با شدت و ضعف‌هایی چند مواجه گشته است. از آن‌جایی‌که تا کنون تلاشِ شایسته‌ای در راستای گونه‌شناسیِ پویایی در مهرازی صورت نبسته است، این قلم و قدم قصد دارد تا با چرخش به‌سوی شناختِ حرکت، سرچشمه‌یابیِ این ایده در دو نگرشِ سنتی و مدرن و به‌میان آوردنِ مصادیقی از تجلیِ آن، طبقه‌بندیِ جامعی از گونه‌های حرکتِ موجود در معماری را فراراه نهد تا بدین ترتیب امکانِ ادراکِ ماهیتِ پویایی و تفکیکِ اقسام‌اش ازبرای مطالعاتِ تحقیقاتیِ آتی فراهم آید. متدولوژیِ پژوهش جهتِ دوری از قالبِ ایقانِ غفلت‌آلود و نشستن بر تختِ تردیدِ توان‌گر، استراتژیِ چونی را به‌هم‌راهِ تدابیرِ احتجاجِ بخردانه و تحلیلِ محتوا به‌کار گرفته است.

کلمات کلیدی : ماهیتِ حرکت تغیّر در عینِ نظم نووارگی از دیدِ سنت گونه‌شناسیِ دِگرگونی در مهرازی